Jæja þá er að rita lokaorðin í þessa veraldardagbók . Við erum komin úr 3 daga heimsókn frá Nakúrúsvæðinu hjá fjölskyldu Minniear vinkonu okkar. Kíkújúfólk býr á því svæði við einn stærsta gíg Sigdalsins mikla, Menengai. Áður bjuggu þarna Masaíar og var gígurinn kallaður gígur hinna dauðu þar sem Masaíar í den hentu fjölda fólks í átökum þarna niður og drápu. Gígurinn hefur þá sögu að vera inngangur að helvíti eins og Hekla á Íslandi. Þar heyrast víst oft á nóttunni sár harmakvein óma og bergmála um gíginn.Þarna bjuggum við í moldarkofa sem húsmóðirin skammaðist sín lítillega fyrir því nú er tískan hér að búa í múrsteinshúsi. Við fullvissuðum hana um að þetta væri það sem framsækið fólk dreymdi um í ríku Evrópu. Vera í slökun í gömlum moldarkofa uppi í sveit, ekkert rafmagn frekar en annarsstaðar hjá venjulegu fólki í Kenýa og þurfa að hafa fyrir vatnsöflun finna fyrir náttúrunni og vera survivers! Hún slakaði því á og naut verunnar með okkur. Þetta svæði er mjög frjósamt og leið okkur eins og við byggjum í stórri matarkistu. Í kringum okkur var bókstaflega allt ræktað. Kaffiekrur komnar í blóma, bananar, papæja, sítrónur, appelssínur, avókadó, passjónávextir, mangó,ber, ananas,ávöxtur sem við þekktum ekki sem var eins og mitt á milli eplis og peru, ljúffengur. Við fórum með bóndanum í “sjambað” hennar skikann sem hún ræktar. Þar var reytt smávegis af illgresi og slegið smávegis og risjaðar sætar kartöflur með “Panga” sem er langur og sver hnífur sem er aðalverkfærið hér sem notað er til alls.Við höfðum ekki áður séð hvernig sætar kartöflur eru ræktaðar en þær eru settar niður með sprota og fjölgað eins og jarðarberum. Þarna ræktar hún maís, baunir,lauka, pírípírí, kasava, arrowroots, kartöflur bæði sætar og írskar, gulrætur, grasker, gúrd og skúmavikí sem bragðast eins og spínat.Sykurreyrinn var mikið sælgæti.Og örugglega margt margt fleira. Nú eru allir bændur á fullu við að setja niður því guðsgjöfin, rigningin er komin. Við vorum þó heppinn því ekkert rigndi á meðan við vorum þarna. Eina kú átti hún, hænur með unga út um allt inni í húsum sem úti en hún var miður sín yfir því að eiga ekki geit til að gefa okkur. Hænu var slátrað í staðinn. Við vorum þarna 10 manns, tvær dætur og barnabörn.Lífið fer fram í eldhúsinu í kringum hlóðirnar þar sem notaleg stemmning var þegar fólk dundaði sér við matarundirbúning og á hlaðinu sem er alltaf vandlega sópað og voru kvöldin ógleymanleg þarna undir miðbaug með mánann lýsandi yfir okkur. Söngur brast út á stundum og trumban var dregin fram.Ekki var annað hægt. Systurnar sungu gospellsálma á Kíkjúmáli en við veraldlegri söngva á íslensku.Þarna á svæðinu sést aldrei hvítur maður og var alltaf krakkastóð á gægjum í kringum okkur. Þau yngstu hlupu sum hrópandi af hræðslu í burtu ef við komum of nálægt en lítil stúlka 3 ára þótti hugrökk því hún tók í hönd okkar. Litlu börnin í fjölskyldunni hændust mjög að okkur og var Mark litli staðráðinn í því að fara til Íslands. Þegar við sögðum í gríni við mömmu hans að hann gæti bara komið með okkur spurði hún strax hversu mörg ár. Lífsbaráttan í allri þessari frjósemd er hörð og mikil veraldleg fátækt.Þarna borðuðum við ýmisskonar grænmetis og baunarétti, japatí og hænurnar vini okkar. Í morgunmat fengum við te sem soðið var í mjólk og vatni og miklum sykri ásamt kassava, sætum kartöflum og arrowrótum. Við heimsóttum bændur í nágrenninu og hafði hver sína sögu eins og gengur. Um 500 manns, ættmenni, vinir og kunnngjar höfðu keypt stóran landskika í sameiningu fyrir mörgum árum og skipt niður. Því var þarna eins eins og við værum í heimsókn hjá mörgum fjólskyldum, vinskapur og samhjálp er mikil. Þarna eru margir bændur einstæðar mæður með jafnvel 10 börn á sínum snærum og eins gott að fólk hjálpi hvert öðru. Ekki kemur þjóðfélagið til hjálpar. Konur eru nú hér í Afríku að rísa upp eftir margra alda kúgun og þrælkun. Þær hafa verið lamdar niður en nú eru þær að komast í sterkari stöðu alla vega meðal Kíkújúfólks.Við fórum í mikla göngu í gíginn og voru gígbarmarnir morandi af bavíönum og klettahérum.(Rock hyrax) Ernir flugu yfir. Masaíar voru að reka kýrnar sínar þarna niður en hér eu tvennskonar kýrdýr. Masíakýrnar eru sæmileg klifurdýr og mjólka þær ekki. Þarna niðri í gljúfri sem er gífurlega stórt og þakið gróðri sá maður víða reyk úr jörðu þar sem fólk var að búa til viðarkol. Konur og börn voru þarna að sækja sér eldivið og báru konurnar vikuforða á bakinu upp allt gljúfrið. Lengra inni í gígnum er sóttur byggingarviður og þangað hafa villtu dýrin horfið og allir snákarnir. Við fórum ekki langt en þetta var stórbrotin morgunganga. Loftslagið á þessum slóðum var gott fyrir okkur íslendingana og var loftið ferskt og gott. Tólf tíma ferðlag var til baka fyrst var gengið með allri fjölskyldunni, þau yngstu á bakinu því næst tókum við bóda bóda sem er “leigubíll”þeirra í sveitinni en þá er maður reiddur á reiðhjóli síðan tekinn matatú til Nakúrú en þar er vatnið þakið bleikum flamingóum. Þar  var tekinn annar matatú til Næróbí og síðan næturrúta til Mombasa. Hér erum við nú stödd á ströndinni og búin að pakka öllu niður. Búin að senda sumt til Íslands en við erum á leið til Indlands í 3 vikur. Eftir tvo daga förum við í heimsókn til fjölskyldu Katana og Patiance og Kristínar litlu sem var gefið nafn Kristínar minnar. Þar á að slátra geit og verðum við þar í 3 daga. Síðan verðum við í Mombasa í 1-2 daga og tökum flugvél til Næróbí og Indlans 7. maí. Í Indlandi ætlum við bara að vera með bakpoka, gerumst bakpokalýður sem svo var kallaður áður fyrr. Við ætlum að ferðast um Indland með lestum og sjá sem mest. Hippadraumur að rætast og ekki seinna vænna bæði á sextugsaldri! Kristján ætlar að safna hári og skeggi og fá sér göt.Ég verð með mitt slegið.En það er víst alveg svakalegur hiti í Indlandi á milli 40-50 á celsíus.Hér er hitinn kominn niður í rúmar 30. Við erum búin að eignast Indverska vini hér sem eru nú að týnast til Indlands og við getum verið í sambandi við þá.Við kynntumst þeim á spítalanum hér en þar við lentum bæði inni um daginn. Við fengum heiftarlega matareitrun en hún kom þannig til að við nenntum ekki að elda eitt laugardagskvöldið sem oftar og ég pantaði mér piparsteik sem er þekkt fyrir að vera sérlega vel heppnuð á þessum vietingastað. Kristján pantaði sér pizzu. Ég bað um steikina “well done” en fékk hana blóðuga. Ég bað þá um að hún yrði tekin og glóðuð aftur. Ég fékk hana til baka well done en diskurinn var ataður blóði. Ég vildi ekki vera að kvarta aftur svo steikin var borðuð í blóðsafa. Maður er löngu hættur að vera hræddur við það sem maður borðar og hugsar ekki lengur út í það. En í þessu blóði leyndust bakteríur svo skæðar að þær slógu mig flata 2 dögum síðar. Ég fékk nær 40 stiga hita og talaði óráð. Við fórum á spítalann og ég var hættulega veik. Á fimmta degi kom Kristján að sækja mig en var eitthvað slappur. Það var tekin blóðprufa hjá honum og var bakterían sú sama komin á fullt í honum. Ég hafði verið svo góða að gefa honum síðustu bitana af steikinni minni. Hann var því háttaður í rúmið mitt á spítalanum og við skiptum um hlutverk.Þetta var svolítið kómískt en hann varð ekki jafn veikur og ég og kom heim eftir tvo daga reynslunni ríkari því hann hafði aldrei áður verið á spítala. Nú erum við orðin hress. Við létum veitingahúsið vita svo fleiri lentu ekki í þessum ósköpum.Föstudaginn áður en við lentum í hremmingunum hélt ég kennslufyrirlestur hjá fötluðum í Baujunni.Það var mikil reynsla fyrir mig því fólk var mikið og allavega líkamlega fatlað. Fólk týndist á staðinn sumir drógu sig áfram á tréhækjum, aðrir voru búnir að keyra sig áfram alla leið frá Úkúnda á handknúnum hjólastólum.Þegar ég lét alla anda niður í maga í lokin á lágum bedda vóg fólk sig oft upp á handaflinu einu saman. Felix sem er mjög fatlaður spastískur gat ekki komið meðvitað niður í maga, eða fært öndun sína niður í maga vegna lömunar og stjórnunarleysis vöðva en hann getur náð í slökun og komið niður í maga í gegnum brosið sitt og hláturinn. Þarna var ég hjá þeim í 3 tíma og var þeim vel varið þar sem allir fóru ánægðir í burtu. Ég var beðin um að tala um Baujuna í útvarpið í Mombasa en ég hef ekki getað orðið við því. Baujan þýdd yfir á ensku hefur verið á flakki á milli fólks hér við góðar undirtektir. Við fórum á alþjóðlega víðavangshlaupið sem alltaf var kallað maraþonhlaupið hér. Það var mikil stemmning og vorum við á góðum stað, svo kölluðum gullstað þar sem við sjáum hlauparana vel. Hitinn var gífurlegur og voru margir fluttir burt á börum. Ég fékk allt í einu svima og vanlíðan og flýtti mér þá að fá mér vatn og poppkorn vegna saltsins. Uppgufunin verður svo mikil frá líkamanum í svona hita. Ég jafnaði mig á 5 mínútum. Keníamenn eru ofsalega flottir margir hverjir og miklir hlauparar sérstaklega masaíar voru þessar íþróttahetjur þeirra langbestar. Það var því mikil gleði í Mombasa þennan daginn! Mombasa er orðin óþekkjanleg frá því fyrir jól svo mikil eru umskiptin eftir hreingerninguna. Fólk er hér steinhissa. Þetta er þá hægt! Mombasa getur verið falleg eins og fallegustu borgir í heimi! Hún hefur svo sannarlega allt til þess. En ekki er að vita hvað hún helst lengi hrein. Allar aðalgötur voru hreinsaðar, hús máluð, settar stéttar og blóm. Krákurnar eru enn í öngum sínum því haugarnir þeirra voru teknir í burtu.Við höfum ekki komist hjá því að sjá hér magnaða dansara.Við Kristján þekkjum sum sporin úr Afródönsunum okkar.Við vorum um daginn sem oftar tekin upp að dansa og þess vegna var gott að dætur mínar voru ekki viðstaddar. Við fengum hól fyrir góða þátttöku og frammistöðu!!Tangóinn hefur legið niðri þetta árið.Ég bauð Lýdíu fósturdótur minni frá munaðarleysingjarheimilinu hingað til okkar um daginn og hjóluðum við niður á strönd og lékum okkur í öldunum.Fólk var að spyrja okkur hvort hún væri dóttir mín og var hún ánægð með það litla skinnið. Við erum orðnar nánar og vildi hún oft vera í fangi mínu. Strákarnir buðu í hana í gríni á ströndinni 15 úlfalda þar sem hún átti músúngú móður.Henni þótti það ekki verra. Svo fórum við í laugina hér og skoðuðum við með henni leiðinda Batman mynd sem hún vildi endilega horfa á og svo fórum við með henni út að borða. Lýdíu gengur nú mjög vel í öllu sínu. Ég malaði Kidda rækilega í skrabbli um daginn en hann mig annan daginn. Svona gengur þetta.Það var fínt að hafa með sér skrabbl frá Íslandi.Við erum orðnir expertar í Súdókúgátum. Við höfum hjólað mikið, langa hjólatúra. Einn daginn hjóluðum við að Indian Ocian gamla hótelinu okkar sem við gistum á fyrir 3 árum og ég fékk mér Pinakóladadrykk skreyttan ananas og havaírós þann besta sem til er, búinn til úr ekta kókosrjóma á þessari fallegu paradísarströnd. Stundum fer ég í stjörnubað hérna úti á bekk og hugsa þá “þarna eru fjósakonurnar þrjár sem eru líka að skína yfir stelpunum mínum.” Auðvitað hef ég saknað þeirra oft og mikið.Egyptlandsferðin var eitt ævintýri sem varla er hægt að lýsa því upplifunin af því að vera staddur í þeirra fornu menningu er svo sterk. Að vera staddur inni í grafhýsi lengst inni í pýramída er ólýsanleg tilfinning. Við skoðuðum allt það helsta af þeirra miklu fornmynjum og fórum víða. Við sygldum niður Níl og fórum út á áhugaverðum stöðum. Við eignuðumst góða vini í Kaíró og fórum við með Múhameð í úlfaldaleiðangur inn í eyðimörkina og hlustuðum á vindinn og horfðum á stjörnurnar. Í þessum múslimska heimi finnur maður áþreifanlega fyrir því hvað Bush hefur gert mikinn usla í heiminum. Þeim finnst þeir settir til hliðar í allri heimsmenningu og ekki eiga sömu réttindi og vestrænar. Litlu krakkarnir í Kaíró skutu að okkur með litlu puttunum síðum og sögðu “Ameríkans”! Loftlagsbreytingin þar var mikil fyrir okkur og mér fannst svo kalt þar að ég vafði mig endalaust inn í falleg Egypsk sjöl. Og við keyptum papíruslistaverk eftir gömlum fyrirmyndum og ilmvötn......allir ilmvatnsframleiðendur sækja sínar blöndur til Egyptalands! Semsagt mikið ævintýri.Við höfum nú gefið frá okkur þær eigur sem við förum ekki með heim og það er sárt að kveðja góða vini.Gamla fiskimanninn á ströndinni, Cheke ávaxtasala en hjá honum höfum við borðað hádegisverð í 4 mánuði, dýrindis áxaxtasalat, Ágústin, “Fúnda”, Minnie, Lýdíu, Súbedu, Ómar perluhænu og Súbedu konu hans, Katana og Patience, Barasa og Róbert, Hönnu og Felix son hennar, Willjam, Hugh og Magdalene á Slúðrinu, Jhonní Rasta, Rósmarý nuddara sem nuddar alnudd fyrir 600 krónur og ótal, ótal fleiri vini og kunningja. Mama og Papa Ásdís eða Kristín eru á förum og fólk spyr okkur hvenær við komum aftur. Helst vill það við kaupum hér hús svo við eigum afturkvæmt. Við ætlum að bjóða liðinu hér í ísveislu (frá Íslandi) á miðvikudagsmorgun en þá leggjum við í hann. Við höfum ekki heimsótt alla þá staði og allt það fólk sem við vildum en við eigum þá eitthvað eftir seinna. Þetta hafa verið lærdómsríkir 8 mánuðir hér og forvitnilegt verður að kynnast Indlandi. Það er hægt að láta drauma sína rætast ef maður á hús til að leigja og einn til tvo bíla til að selja. Þetta eru síðasta dagbókarskrifin frá Afríku sem maður á alltaf eftir að elska og sakna. En best af öllu verður að koma aftur heim til allra þeirra sem maður elskar heitast, reynslunni ríkari.

 

Það brakar og brestur í himninum. Þrumugnýirnir eru ógurlegir svo stundum heyrist vart mannsins mál. Ef við Íslendingsgreyin tryðum enn á þrumuguðinn Þór og allt það gengi væri okkur ekki sama um reiði og ósköp máttarvalda. En nóg er svo sem um að fárast í henni veröld. Eldingum lýstur niður í kringum okkur. Regntímabilið mikla er hafið.Bændur eru glaðir því nú er plægt og sáð. Sjómenn eru síður glaðir en guð skiptir réttlátlega niður. Það byrjaði að rigna í morgun og nú er klukkan fjögur. Regnið steypist látlaust niður. Og nú fór rafmagnið! Þá fer allt vatn líka því brunndælan er rafdrifin. Við spásseruðum áðan með regnhlífarnar okkar skrautlegu í lunch til Cheke ávaxtasala, á netið og í búðina. Okkur var vel fagnað því við höfðum verið í burtu í 9 daga. Við fórum til eyjarinnar Lamú sem liggur nálægt Sómalíuströnd en er hérna norður af í Kenía. Í Lamú fór rafmagnið af á hverju kvöldi og var þá notast við olíulampa og kertaljós. Við komum rétt tímanlega heim frá Lamú fyrir regntímann. Við komum til Mombasa um 7 leytið í gærkvöldi en þá höfðum við verið á ferðinni með rútu og ferju frá klukkan ellefu um morguninn. Í Mombasa fengum við okkur kínverskan mat ( þar eru frábærir kínastaðir) áður en við héldum svo hingað niður á Díaníströnd. Í pottinum á gaseldavélinni okkar malla fjórar fallegar tígrisskeljar sem við fengum að gjöf frá félögum okkar, sjómönnum frá Lamú. Þær lyktuðu svo hryllilega alla leiðina í rútunni að við fórum þar yfir öll Afrísk skítafýlumörk og er þá mikið sagt. Fólk var með sínar hænur og allskyns fæðutegundir af öllu tagi en ekkert lyktaði jafn illilega og okkar.Ég var á nálum alla leiðina þar sem fólk yggldi sig og gretti og rak upp andstyggðarrokur yfir farangri okkar sæmdarhjóna einu músúngúana(hvítingjanna) í rútunni. Maðurinn fyrir aftan okkur kyrjaði upp úr Kóraninum meira og minna alla leiðina það gat svo sem verið út af fýlunni.Samt var góssinu pakkað inn í tvo plastpoka, þá vöðlað inn í stærðarinnar sjal og þar á eftir komu fjórir aðrir plastpokar sem herjaðir var út hjá sölumönnum á leiðinni. Enn lyktaði!. Jæja við vorum í yndislegu ferðalagi.Forsmekkurinn að því sem koma skyldi byrjaði i rútunni en þar var snælda spiluð á hæsta dampi með “söng” eða kveðnum kviðum úr Kóraninum. Allir voru komnir með hausverk eftir 3 tíma. Lamú uppgötvuðu hipparnir sem paradís fyrir nú margt löngu. Lamú er sannköluð paradís. Þar hafa líka nokkrar fjölskyldur heims byggt sér ból og eru þar á meðal prinsið allt frá Mónakó. Verst er nú að geta ekki sýnt ykkur allt með myndum. Lamú var elsta miðstöð þræla og fílabeinssölu. Þar eru byggingar í arabískum eða réttara sagt í svahílistíl eins og á Zanzibar. Göturnar þröngar og eins og völundarhús. Samt var auðveldara að rata um Lamú en Zanzibar vegna göturæsanna sem allt frárennsli húsanna rennur í fyrir utan klóak. Allt var látið gossa út í ræsið áður fyrr og var þá Lamú aðallega fræg fyrir skítafýlu sem umlukti allt. Öll framþróun stöðvaðist á Lamú fyrir öld síðan en er nú lítillega hafin á ný. Það eru því engir bílar þar, verkssmiðjur eða vélar sem trufla rómantíkina.Lamú er svipuð og Kardímommubær. Asnarnir eru þar á þriðja þúsund og þjóna sem hesturinn hjá okkur áður fyrr. Við sváfum svo til undir berum himni og höfðum stjörnurnar skæru allt í kring og opið hafið fyrir okkur. Allt snýst um sjóinn þarna og er fjöldi seglskútanna óteljandi. Þarna upplifðum við svo margt að ekki er hægt að lýsa því öllu því það sem við höfum upplifað hér í Kenía er efni sem nægði í heila bók! Við fórum langa ferð með ösnum og fannst mér magnað að ferðast um á asna. Rass Kidda míns er of viðkvæmur fyrir asnareið þar sem aðeins strigapoki er hafður undir og naut hann þess því ekki sem skyldi. Við syntum í sjónum áður en við snérum aftur á ösnunum til Lamú. Næsta dag fórum við í úlfaldaferð yfir þvera eyna í miklum hita. Við vorum á ferðinni allan daginn og var upplifun að kynnast þessum skipum eyðimerkurinnar af eigin raun. Úlfaldarnir stóru hafa svo lítið hjarta, eru svo viðkvæmir tilfinningalega eru gjarnan klökkir og gráta ef þeir verða eitthvað óöruggir.Þeir vilja gjarnan geðjast húsbónda sínum og eru alltaf á nálum. Við fórum í þorp, Matondoni þar sem ekkert rafmagn er en þannig er á flestum stöðum á eyjunum. Í þessu þorpi dundar fólk við að smíða skútur og vefa mottur og körfur. Um kvöldið þegar við vorum komin aftur í borgina Lamú var ég svo heppin að vera boðið í svahílíbrúðkaup. Flestir þarna eru múhameðstrúar og er þjóðfélagið hannað fyrir karlmenn. Það var svakalegt fyrir okkur að upplifa það óréttlæti. Konurnar þarna eru flestar með ninju, þ.e. blæu fyrir andlitinu og hafa ekki fengið menntun nema í mesta lagi barnaskólamenntun.Þær hlýta í öllu vilja karlmanna eða eiginmanna.Við sáum yfirleitt ekki stelpur leika sér frjálsar eftir 7 ára aldur. Eftir það eru þær lokaðar af. Enda fæst 150 þús. fyrir stelpu við giftingu ef hún er hrein mey. Annars eru strákarnar þar nú í meiri hættu því á síðustu árum hafa ginnheilagir karlarnir í hvítu kuflunum verið að gera Lamú að kynlífsparadís fyrir homma og selja þá drengi eyjarinnar. Enda eru þeir hvort sem er verðlausir við giftingu. Karlarnir í kuflunum hreinsa síðan samvisku sína með bænum 5 sinnum á dag og þá er allt í lagi!Bænahald íslamstrúar snýst mikið um hreinsum af syndum. Jæja, brúðkaupið var magnað.Hjónin höfðu verið gefin saman daginn áður en brúðkaupið stendur í viku. Annan og þriðja dag brúðkaupsins er dansað og hittast komur sér og karlar sér því yfirleitt eru kynin ekki saman. Allar konur hlakka mikið til þessara athafna því þá fá þær að dansa! Veislan var haldin á stóru opnu torgi í gömlu virki frá portúgalsnýlendutíma. Þegar ég kom inn var borin á mig ilmolía og mér fenginn matarpakki sem enginn opnaði fyrr en heim var komið. Þar í voru kjötbolla með svo mörgum kryddtegundum að bragðlaukar mínir urðu ruglaðir og kaka sem var samansett á margslunginn hátt og mikil vinna hafði verið lögð í. Örugglega brúðkaupsuppskriftir frá því fyrir mörgum öldum.Þarna fór ég inn með fjölda manns en allar voru þær huldar svörtu. Þegar inn var komið sátu um 150 konur á torginu sem hafði verið klætt strámottum og höfðu þær klætt sig úr kuflunum. Skrautbúningar þeirra voru svo geilsandi í mörgum litum og glóði allt af gulli og skrautsteinum. Það var ótrúlegt að sjá klæðnaðinn! Enda sagði mér vinkona mín sem leigði okkur úlfaldana að hún treysti sér ekki í svahílíbrúðkaup því það þyrfti dýra búninga og mikið gull og mætti aldrei vera í sama búningi tvisvar.Aumingja konurnar þær gleyma sér í svona fáfengileika því ekki fá þær að taka þátt í lífinu sjálfu.Og nú var dansað fyrir miðju torgi. Frá 8-10 en þá birtist brúðurin eins og drottning í stórkostlegum síðum kjól og sygldi hún þá í gegnum mannhafið og inn í miðju torgsins þar sem útbúið hafði verið stórt hásæti með miklum skreytingum.Og var það lokaþáttur veislunnar. Eftir það var kvatt með virktum en allir á Lamú heilsast og kveðjast með því að takast í hendur og bera síðan höndina að hjarta sér til að sína væntumþykju.Konurnar dansa í hring með mjöðmunum dans sem nefnist Sjasjatak.”Do you think we are smart?” spurði mig falleg ung kona sem sat við hlið mér.Þær eru forvitnar að vita hvað aðrar konur segja um þær.Þetta er eina sinnið sem konurnar dansa fyrir utan einn hópdans sem er dansaður við einstakt tækifæri.Það er til diskótek á Lamú en þá er tjald á milli kynja og svahílikonur láta ekki sjá sig þar fyrir utan eina og eina verðlausa sem er þá síðasta sort.Þessi unga kona vildi endilega að við yrðum vinkonur og mæltum við okkur mót daginn eftir. Eiginmaðurinn og börnin áttu að koma með og heyrði ég alltaf í herranum tala á bak við hana þegar við töluðum í síma. Ekki varð úr því að við hittumst því miður. Daginn eftir fórum við með seglskútu til næstu eyjar og vorum við þar að snorka.Við sáum glæsilegan Barrakúda. Þar var eldaður fyrir okkur yfir opnum eldi svahílimatur sem mest er fiskur ásamt grænmetissósu og hrísgrjónum soðnum í kókosmjólk.Um kvöldið fórum við með Alí á skútu að horfa á sólarlagið og er það í fyrsta skipti sem ég hef borgað fyrir sólsetur. En það var fallegt á milli mangróvtrjánna að horfa á sólina setjast yfir Lamú.Á kvöldin var yndislegt að spássera um í Lamú í rafmagnsleysinu þar sem aðallega lýsti af olíulömpum og leðurblökurnar strukust við mann.Við fórum á indverska langlokuræmu fyrir 20 kall eitt kvöldið en á undan fengu bíógestir að sjá nokkur tónlistamyndbönd með söngvum frá Zanzíbar. Bíóstjórinn vissi að við vorum ekki sleip í Svahílimáli svo hann kraup hjá okkur annað slagið og þýddi ástarsöngvana.Við drukkum kaffi sem lagað var með saltvatni.......við lærðum Baospil sem er eitt elsta spil veraldar og allir kunna að leika hér í Afríku.Við lærðum tvær stíltegundir en þær eru 6.Ég fékk mér picha sem er táttóið þeirra í Lamú. Blómafléttu upp eftir hægri fótlegg og blómsveigi á vinstri upphandlegg. Það fer af á mánuði.Annan í páskum leigðum við okkur skútu, dhow sem kölluð er með einu stóru segli og tveggja manna áhöfn. Það voru þeir Seid og Bwuana frábærir ferðafélagar en stórhættulegir þegar kom að peningamálum enda spesílistar í kæruleysi og hentistefnu, hálærðir í smá tilfærslum á staðreyndum og tvöfeldi þegar kom að bissness. Bissnessmenn allsstaðar hvar sem þeir eru staddir í veröldinni detta oft í þá gryfjuna. Sjómenn og náttúrbörn með gott hjartalag. Þetta urðu heilir 3 dagar sem voru eitt samfleytt ævintýri! Við lærðum á skútuna og hvernig seglum er hagað eftir vindi. Við lærðum á ballestina, stýrðum og lærðum að lesa í vindinn. Seid var undraverður í leikni á skútuna og allt gert með færni og léttleika. Hann var islamskur rasti eins og svo margir eru hér og allt var “luvvvvvvvvvvly”. Það var hann sem færði okkur tígrisskeljarnar sem lyktuðu svo illilega. Hann er snorkkafari sem kafar eftir humri.Ferðinni var heitið til eyju sem heitir Kiwayu. Þangað var 8 tíma sigling í góðum byr en getur farið upp í 36 tíma. Við vorum heppin með veður og fórum hvora leið á 8 tímum.Þegar við nálguðumst eyna heyrðum við kunnuglegan söng sem minnti okkur á Íslandið góða og var þá ekki bara sandlóa í fjörunni að taka á móti okkur. Hún var að æfa flugið til Íslands. Við tókum land í fallegri hvítri sandvík með stóru Baobabtré fyrir miðri víkinni. Þar var okkar gististaður, uppi í Baobabtrénu! Þar var búið að koma fyrir trégólfi og makútíþaki(stráþaki) og tjaldað með reyrmottum á milli til hálfs. Þetta var yndislegt að fá að sofa svona úti og það uppí tré. Og Baobabtré er alls ekkert venjulegt tré eins oft og ég hef skrifað um það hér á þessum síðum.Þarna á eyjunum vilja eyjaskeggjar og skeggleysingjar ekki hafa Baobabtré of nálægt húsum sínum þar sem þeir hræðast draugaganginn sem þeim fylgir. Allar þjóðirnar hér hafa eitthvað um Baobabtréð að segja, það hefur áhrif á alla og allir hafa eitthvað um það að segja. Með sínum ótrúlega hola gilda stofni sem mjókkar ekki þó ofar dragi, með sínar beru, sveru greinar gefur það frá sér einhvern undraverðan náttúrukraft. Það lágu tvær sverar greinar í gegnum “húsið okkar” og við fundum vel fyrir kraftinum. Mig dreymdi draum sem ég held að hafi verið mark takandi á. Baobabtréð hefur alltaf verið notað hér sem helgistaður til að tengjast almættinu, lesa í forlögin og ná til þeirra sem horfnir eru, formæðrum og forfeðrum.Fólk hefur öldum saman hallað sér að trénu, sagt frá gleði, sorgum og raunum og fengið við það styrk. Þau eru helgir staðir hjá margra þjóða. Sumir hafa komið með styttur forvera sinna að trénu og fært fórnir til Guðs.Þarna á ströndinni vorum við í góðu yfirlæti. Sem betur fer virkaði útvarpið sem félagar okkar höfðu fengið lánað ekki fyrr en við komum aftur til Lamú.Þeir elduðu fyrir okkur allar máltíðir og voru bestu kokkar. Allt var þvegið upp úr sjó og aldrei nein sápa notuð. Okkar tannburstar úldnuðu svo við burtuðum tennurnar eins og vinir okkar með sérstökum trjágreinum. Þær urðu skínandi hreinar og hreinni en eftir kolgeit eftir skrúbbið.Salerni höfðu ungir stúdentar frá Bandaríkjunum reist fyrir mörgum árum og var það eins og venja er hér gat í jörðina.Skemmtilegra er að sleppa því að líta niður í holuna því þar búa stór og ógeðsleg skordýr. Við vorum heppin að hafa með okkur klósettpappír því það er langt í það að við séum tilbúin að skeina okkur með vinstri hönd eins Seid og Bwana. En það hefði kanski komið eftir lengri veru í eynni því pappírinn var af skornum skammti. Strákarnir voru stoltir yfir því að taka ekki þátt í því að eyða skógum heimsins.Þarna var enga sturtu að hafa og engin nútímaþægindi. Ekkert rafmagn en við vorum með olíulampa og bálköst á ströndinni. Við höfum fengið hól fyrir að vera “survivors” þau sem hafa hæfileika til að lifa af í öllum aðstæðum.Við borðuðum með höndunum þegar eina skeiðin sem til var hvarf. Tókum matinn upp með gómunum, kreystum hann inni í lófanum og innbyrgðum. Svona borða innfæddir í Lamú. Aðrar þjóðir hér hafa alist upp við spón eins og við en matast að öðru leyti með guðsgöflunum eins og áður fyrr á Íslandi. Kvöldin voru ólýsanlega fögur og stjörnurnar svo skærar. Allt var logaði af rómantík. Þarna sáum við bæði í fyrsta skipti á göngu okkar eftir ströndinni mauryldi. Þau lýsa eins og perlur ef þau verða fyrir truflun og mynduðu eins og lýsandi perlurönd með fram allri ströndinni. Ég gróðursetti mangróvtré í fjörunni(eins og Vigdís) en þau lifa í söltu vatni sem ósöltu. Við keyptum af kafara nýjan humar til að grilla og krabba.Kamba og Ka á Svahílí.Humarinn var gríðarstór og vóg tæpt 11/2 kíló. Krabbinn var annað eins flykki og var hann veiddur á milli mangróvtránna.Þessa fínu máltíð útbjuggu félagar okkar undir stjórn veiðimannsins sjálfs sem vildi að fengur hans yrði fyrsta flokks. Ég heyrði skvampið í humrinum þegar hann var settur lifandi í vatnið en gat að öðru leyti ekki horft.Kettirnir voru 10 í kringum okkur í fjörunni svo illa á sig komnir en það er hátíð hjá þeim þegar gestir sigla að.Þeir upphófu á stundum samfelldan harmakór sem var hjartaskerandi og gerði sitt gagn. Kisurnar eru af heimsfrægu kattarkyni sem á rætur sínar að rekja til þeirra katta sem voru uppi á tímum faraóanna í Egyptalandi. Aðalstignin er þeim lítil hjálp þarna á eyjunum. Það voru ekki bara kisur sem biðu þess að við tækjum land á ströndinni. Börn og fullorðnir voru búin að eygja okkur langt úti fyrir og biðu nú í felum þar til við stigum á land en þá fóru þau að birtast eitt af öðru með varning sinn til sölu.Það var aðallega dyrahengi óskaplega skrautleg og armbönd bún til úr strandskóm sem höfðu strandað við eyna þeirra frá öllum heimshornum, í öllum litum. Þetta var frumlegt og fallegt.Ég keypti armbönd. Á öðrum degi sigldum við snemma út með eyjunni en þar af taka við einar 5 smáeyjar. Í kóralhellunum sem voru meðfram ströndum áttu aparnir sér íverustaði. Við fórum að snorka í ótrúlega fallegum kóralnum og nutum lífsins. Hádegismatur var eldaður í skútunni eins og allt annað og vinir okkar kunnu þá lyst að láta tímann ekki skipta nema hæfilega miklu máli.Við komum aftur í víkina okkar mátulega til að hafa okkur af stað í sólarlagsferð upp á fjall. Við gengum í gegnum þorpið, heilsuðum upp á fólkið, gengum eftir strönd sem var óslitin heila 10 kílómetra en eftir henni brokkuðu út á hlið þúsundir stórra krabba. Uppi á fjalli fengum við fyrsta flokks sólsetur og það var eins og við hefðum pantað skútu sem sigldi þvert yfir sjávarflötinn rétt þegar sólin var að setjast. Þriðja daginn héldum við heim sæl og endurnærð. Við silgdum aðra leið til Lamú og settum út akkeri við Manda tótó en tótó þýðir börn og eru það tvö smá sker við Mandaeyju.Þar stungum við okkur í sjóinn og ég hef aldrei upplifað fyrr aðra eins dýrð og við sáum þar neðansjávar. Kóralarnir voru í öllum regnboganslitum og frumleiki náttúrunnar og formleikni var ótrúleg á þessu svæði. Heilu fjallshlíðarnar voru þakktar hvítum kóral eins og fallegustu blómabrekkur en allt landslagið var þakið undrum og ævintýrum. Fiskarnir voru af óteljandi tegundum og litabrigðum. Af öllum mögulegum stærðum og gerðum. Þarna sáum við stærðarinnar illilegan haus horfa á okkur úr kóralgjótu. Þessi svipur gat ekki tilheyrt neinu nema slóttugri illsku. Sem betur fer vorum við fljót að forða okkur enda var þetta múraníállinn sem þekktur er fyrir launsátur í holum en skíst fram á augabragði og hremmir bráðina eða bítur illilega.Þetta er stórt dýr sem dylst í djúpum gjótum en aðeins hausinn sem er í felulit er sýnilegur. Þarna var stærðarinnar djúp gjá og þar niðri mátti búast við sæskjaldbökum en þær eru hér margar. Ég spurði vel eftir tígrishákarli áður en ég lagði í hann þennan daginn því þeir eru margir á þessum slóðum og þeim finnst maðurinn afbragðsfæða. Við bálköstinn kvöldið áður voru sagðar hræðilegar sögur af fólki sem tígrishákarlinn hafði drepið. Stundum bíta þeir mennina í tvennt og borða annan helminginn en geyma sér restina þar til síðar um daginn.En þarna var of grunnt fyrir hann svo engin hætta var á ferðum. Aftur á móti sáum við marga veiðimenn kafa langt frá skútum sínum á þeim slóðum þar sem tígrishákarlinn getur oft átt leið hjá. Eftir að hafa snorkað þarna í drjúgan tíma fórum við upp í skútu og fengum súkkulaðidrykk með engiferi, grillaðan fisk með svahílísósu og grjónum.Haldið áfram til Lamú í góðu veðri eins og alltaf og urðum við Kristján brúnni á hörund en nokkru sinni fyrr.Og ég er aftur komin með nærri ljóst hár! Við lærðum loks nokkuð í Svahílí en annars er skammarlegt hve lítið við kunnum í málinu eftir tæplega 8 mánaða dvöl. Aftur á móti hef ég heldur betur hresst uppá enskukunnáttu mína frá menntaskólaárum sem var alltaf ósköp fátækleg. Dætur mínar höfðu unun af því að hlægja að enskukunnáttu minni hér til að byrja með en hver skyldi hlægja nú? Það var oft ótrúlegt bull sem rann upp úr mér og ætli ég hafi nú ekki hlegið hæst að vittleysunni.Það var sungið og trommað á plastdunka á leiðinni heim. Við höfðum með okkur frá Kiwayu ungan dreng og “gamlan” föðurbróður hans. Þeir höfðu beðið eftir fari til Lamú í viku og ef við hefðum ekki tekið þá gætu þeir hafa þurft að bíða í 2-3 vikur enn.Þegar við komum til Lamú var þar mikil hátíð í gangi sem haldin er í tilefni af því að Múhameð spámaður fæddist um það leyti. Hátíðin stendur í viku og var búist við 50 þúsund gestum til Lamú sem flestir kæmu frá Malindí eða Mombasa. Við tókum lítillega þátt í hátíðarhöldunum því við vorum með heilmikla sjóriðu eftir ferðina sem helltist yfir okkur eins og í bylgjum þegar minnst varði. Það var búið að segja okkur að það yrði mikið gaman því dansaðir yrðu Svahilídansar við trommuslag í marga klukkutíma samfellt. Við fórum með Bwana vini okkar á stóra torgið fyrir framan aðalmoskuna að fylgjast með. Þar var stór hringur afmarkaður á leirtorginu en innan hans voru 6 öflugir trommuleikarar sem börðu á heljarstórar trumbur og var hávaðinn mikill. “Dansararnir “ voru einungis karlar sem mynduðu röð, hver við annars hlið og héldu þeir allir á staf. Stóðu þeir grafkyrrir en aðeins handleggurinn með stafnum hreyfðist lítillega. Stundum var króknum snúið niður og stundum upp. Stjórnandinn stýrði því en hann lét síðan dæluna ganga með versum úr kóraninum inn á milli. Fljótlega byrjaði annar danshópur skammt frá. Okkur var sagt að þetta væri fjöruga útgáfan af dansinum, svo við drifum okkur til að líta það augum. Mikið rétt þetta var til muna “fjörlegra”, því að kallarnir vögguðu sér stundum aðeins í mjöðmunum þegar stafurinn var í einhverri tiltekinni stellingu. Þessa síðustu nótt á Lamú sváfum við í húsi sem var í eigu fransks læknis sem var staddur þá stundina í Suður Afríku. Umsjónarmaður hússins er ungur maður Jón Bernhardur sem er upprunninn á ströndum Viktoríuvatns og var því staddur langt frá heimabyggð. Hann er af Luo þjóðinni. Hans æðsti draumur er að komast í burtu frá Kenýa til þess að menntast svo að hann geti snúið aftur og breytt öllu því óréttlæti sem hann bæði sá og hafði reynt á eigin skinni í landinu. Hann var alveg klár á því að forsenda allra breytinga væri menntun, menntun fyrir alla ekki bara forréttindastéttina. Það var hressandi að hitta ungan mann sem gerði ráð fyrir að vinna sjálfur að framförum í eigin landi, í stað þess að bíða eftir því að einhverjir aðrir sjái um það. Algengara viðhorf er líkt og birtist í viðhorfi margra til umhverfisins. “Það er svo mikið rusl af því að sveitarstjórnin stendur sig ekki í að hreinsa upp” segja þeir um leið og þeir henda plastpokanum á götuna. Það eru sem betur fer fleiri sem þora og gera. Ein þeirra er Alyja, konan sem leigði okkur úlfaldana. Hún er fædd inn í muslimasamfélagið, en var svo heppin að fá að fara í katholskan skóla. Henni hefur tekist að sameina það besta úr þessum tveimur trúarbrögðum í lífssýn sinni og sýnir það með ýmsum smáum atriðum. Til dæmis má nefna að klæðnaður kvennanna er afar einsleitur, allt er svart, nema smá rifa þar sem glittir í augu þeirra. Alyja sýndi sjálfstæði sitt með því að bera hvítan höfuðklút við svarta bui-bui sloppinn sem allar konur klæðast og hafði enga grímu fyrir andlitinu. Það var hún sem sagði okkur frá hvítsloppa barnaperrunum sem af hræsni bæna sig fimm sinnum á dag og inn á milli eyðileggja þeir svo líf barnanna.

24. febrúar. Jæja þá er að segja frá einhverju áhugaverðu frá síðasta mánuði. Dagarnir fljúga áfram hver með sínum sérkennum og uppákomum eins og gengur en þeir virkilega fljúga áfram. Við erum að fara til Egyptalands á þriðjudag og verðum í 10 daga. Förum þar víða um og skoðum fornmuni, siglum niður Níl og fleira. Heimsækjum Kairó og Alexandríu. Við hlökkum auðvitað mikið til. Ástæðan fyrir ferð okkar er tilkomin vegna þess að við þurfum að fara útfyrir austur Afríku til að fá endurnýjaða vegabréfsáritun. Við komumst að þessu þegar við fórum til Mombasa í janúar til að fá endurnýjaða uppáskrift fyrir veru okkar hér að við höfðum þá verið ólögleg í landinu í tæpa tvo mánuði. Okkur var hótað réttarhöldum, fangelsun og brottrekstri úr landi! Fangelsi hér eru ekki af sama tagi og heima.Við gengum á milli manna í rúma 2 tíma þar sem við vorum sein að fatta mútukerfið.Yfirbossinn sleppti okkur fyrir rest en nú þurfum við semsagt að fara aðeins úr landi.Við erum líka að pakka niður því við erum að flytja í litla íbúð hér fyrir handan þar sem lúxusvillan er óþörf fyrir okkur tvö síðustu 3 mánuðina. Er er strax farin að fá tár í augun við tilhugsunina að stutt sé í að við tökum okkur upp til Íslands því aldrei er að vita hvort eða hvenær við komum hingað aftur. Manni líður svo vel með fólkinu hér. Allir eru svo einlægir, opnir glaðir og yndislegir. Hver dagur hér er eins og ein heljarstór veisla þar sem allir gestir taka tal saman. Í dag er fiðrildadagur og er loftið krökkt af fiðrildum hvítum þesssa dagana og fljúga þau öll í sömu átt, í norður. Það boðar mikið þurrkatímabil og að langt sé í regn. Kenýabúar taka veðrið með öðrum hætti en við. Við fórum tvær matarveislur í gær. Sú fyrri var til Katana og Patience en þau eignuðust dóttur 10. feb. Þau nefndu hana 14. feb. á afmælisdegi Kristínar minnar og barnið fékk nafnið Kristín í höfuðið á Kristínu sem er svo yndisleg og vinur allra eins og þau sögðu. Við erum víst öll jafn yndisleg en Kristín skildi hún heita. Mikið varð Kristín mín og við öll glöð að eignast litla nöfnu í Kenýa! Kristín litla er undur fallegt lítið kríli sem vonandi á eftir eiga fallega, góða og langa ævi. Patience var nærri dáin á spítalanum. Stína litla var tekin með keisaraskurði en mamman fékk enga aðstoð eftir uppskurðinn. Hún skildi ekki halda að hún væri eitthvað, var sagt! Mannslífið er hér ekki mikils virði nema peningar séu með í spilinu. Það eru hvítir-músúngus og Indverjar sem fá góða læknisþjónustu. Þetta er Bandaríska kerfið sem sagt. Patience var ekki enn búin að ná sér eftir áfallið, örmjó og ósköp þreytt. Mikið verður maður reiður þegar maður kynnst þeim aðstæðum sem fólk almennt hefur hér.Við fengum djúpsteiktan Snapper með úgalí og salati og auðvitað var borðað með puttunum einum að afrískum hætti. Mamma, tengdamamma, frænka og móðursystir búa hjá þeim til að hjálpa henni. Við tókum margar myndir af Kristínu litlu sem er alnafna Kristínar þar sem seinna nafn hennar þýðir bjútí! Kristín bjútí það er hún Stína mín líka oft kölluð! Mæðgum heilsast vel og eru ungu hjónin að vonum afskaplega ánægð. Í gær skrapp ég með matatú á munaðarleysingjaheimilið að heimsækja Lýdíu litlu sem ég kenndi Baujuna fyrr í vetur. Hitinn var mikill en ég þarf að ganga í einar 20 mín. að heimilinu í gegnum villtan frumskóg. Lýdía plumar sig vel og heimsæki ég hana nú öðru hvoru þar sem hún á enga að og bíður hún spennt eftir hverri heimsókn.Í gærkvöldi þegar klukkufuglinn söng fórum við hér í næsta hús en þar var okkur boðið uppá grillaðan kjúkling. Þar búa belgi og kenýakona. Klukkufuglinn okkar er skemmtilegur. Klukkan nákvæmlega 7 á hvert einasta kvöld frá því við fluttum hingað í des. hefur hann sest hér í næsta tré og sungið. Þetta bregst aldrei. Það er hægt að stilla klukkuna eftir honum, svo stundvís er hann. Síðustu helgi bauð Súbeta vinkona okkar sem þrífur hér, okkur heim til mömmu sinnar og barna en þau búa langt í burtu uppi í Sagalafjöllum. Það er á milli Tsavo austur og vestur.Við tókum matatú. Við ferjuna í Mombasa komst ég a því að gleraugum mínum hafði verið stolið úr bakpokavasa mínum. Fór ég í rusl en birtust þá ekki góðir piltar sem sögðust hafa fundið gleraugun mín á veginum! Ég gaf þeim 100 kall í fundarlaun en auðvitað voru þetta þjófarnir sjálfir sem höfðu ekkert við þetta einskisverða þýfi að gera. Við fórum til Tsavó en síðan var haldið upp í fjallið sem er 1113 km. að hæð. Ekið var upp í klukkutíma eftir hræðilegum fjallavegi í yfirfullum bíl af glöðu fólki með alls kyns vistarforða upp í fjöllin, á fæti sem pökkuðum. Súbeta á tvö börn en er ekki fær um að hafa þau hjá sér.Það er svo algengt hér að börnin geta ekki verið hjá mæðrum sínum þar sem þær þurfa að afla tekna en hafa oft engan eiginmann sér til hjálpar. Karlkynið er því miður talsvert þekkt fyrir að vera ábyrgðarlaust gagnvart öðrum en sjálfum sér hér í Kenýa sem víða annarsstaðar.Drengurinn hennar hafði grátið mikið um jólin og viljað vera áfram hjá mömmu sinni hér í Úkúnda, hann er10 ára en stelpan er 6. Svona er þetta hjá mörgum hér, ómanneskjulegt. Eftir klukkutíma akstur gengum við upp snarbrattar hlíðarnar í hálftíma ásamt móttökusveit ættingja Súbetu. Upp á topp komumst við og þar var ótrúlega fallegt útsýni. Við vorum þarna í góðu yfirlæti í tvo daga. Fólkið i fjöllunum er allt meira og minna skylt og var okkur boðið í eina heimsóknina á fætur annarri og þótti fólki þar merki um mikla blessun Guðs að við skyldum heimsækja þau. Ekki þótti lakara að Kristján skildi bera nafn Krists sjálfs! Heimsóknin öll var eitt samfleytt ævintýri. Farið var með okkur víða og okkur sýnt allt það markverðasta. Ekkert rafmagn er þarna eins og svo víða hér í Kenýa. Það var gaman að fara í bað upp á afrískan máta með því að hita vatn og hella því yfir sig, gista í upprunalegu afrísku húsi eins og flestir búa í. Það er hús sem búið er til úr viði og rauðum fallegum leir en það er jarðliturinn hér. Innveggir eru gerðir úr sandi og ösku og verður áferðin slétt og falleg. Moldargólf eru í öllum húsum en þau eru bleytt í hverri viku og haldið hreinum. Það var minna ryk í þessum moldarhúsum en í nýju húsunum sem við höfum haldið til í. Það var gaman að sjá hvernig húsin voru gjarnan skreytt að innan með blaðaúrklippum og gömlum almanaksmyndum en í lofti er vinsælt að hafa nokkrar snúrur sem á eru hengd falleg tækifæriskort. Húsin eru byggð í U og er eldhúsið alltaf meira og minna undir beru lofti. Sameiginlegt skemmtilegt útiport myndast þá í miðju.Unglingaherbergi í moldarhúsunum sem flest hafa nokkur herbergi eru höfð með sérinngangi svo unglingarnir trufli ekki svefnfrið ungviðs og heldra fólks. Í morgunsárið daginn eftir sáum við alla leið til Kilimanjaró. Það er kaldara í fjöllunum en hér sérstaklega yfir nóttina og var mér ískalt. Allt vex þarna sem sett er niður appelsínur, mæis, (kasava eins konar kartöflur) grasker, advókadó, mangó, bananar....nefndu það bara. Við vorum leyst út með mörgum gjöfum. Sjal fékk ég, Kiddi húfu, banana, mæis, kasava. Ég fór á köfunarnámskeið einn daginn í sundlaug. “Fun diving.” Kristján fór líka því hann þurfti að sýna þeim að hann kunni köfun því daginn eftir var farið í tvær kafanir út fyrir rif með kennaranum og þá slóst hann í hópinn. Það var mjög ævintýralegt að kafa þarna fyrir utan rif, margar óskaplega stórar sæskjaldbökur, kolkrabbar sem eru eins og ótrúleg skrímsli í sjónum og skipta endalaust um liti.Við sáum því miður ekki hvalahákarla en þeir hafa haldið sig þarna undanfarið. Geta orðið 14 metrar að lengd.Það eru tannlausir hákarlar, stærstu fiskar í veröldinni. Þarna er kórallinn af óendanlega mörgum tegundum, öllum litum og gerðum. Og allir litskrúðugu fiskarnir!Þetta var alveg ný veröld fyrir okkur bæði því Kristján hefur einungis unnið sem kafari og kafað aðallega heima. Ég skellti mér á kafaranámskeið og er nú orðin kafari sem má kafa um alla veröld. Námskeiðið var góð törn og ekki verra að hafa Kristján til að ræða og fílósófera um fræðin.Ég þótti fyrirmyndarnemandi sem tók námskeiðið á 4 dögum í stað 5. Öndunin skiptir miklu máli í köfun, að hafa góða stjórn á henni.Flotið er undir henni komið, the Buoyancy, Baujuflot (stjórnað með öndun) þótti buoyancy mitt með eindæmum gott. Ég lét það þá uppi að ég starfaði við að kenna fólki öndun og tilfinningar. Þetta þóttu mikil tíðindi. Ég fór í 5 kafanir samtals og var hver annarri ólík. Á meðan ég var að læra að kafa nennti Kiddi ekki að sitja aðgerðarlaus og startaði hreinsunarfélagi með Chege vini okkar á horninu. Best að hann segi nánar frá því: Hreinsunarfélagið fékk nafnið “Kenya safi sana” sem er Kiswahili fyrir Mjög hreint land Kenya. Það hefur því miður ekki verið raunin hingað til. Ég fékk þá hugmynd að ungir menn sem ekki hafa annað við að vera en að betla og reyna að komast í bólið hjá gömlum þýskum kellingum myndu frekar eflast að sjálfsvirðingu við að vinna að einhverju sem væri til góðs fyrir samfélagið og þar sem ekki er dýrt að ráða menn í vinnu, það kostar aðeins 150 kr yfir daginn, spurði ég Chege hvort hann vissi ekki um einhverja menn sem væru til í að týna upp ruslið sem liggur(lá) hérna út um allt. Ég lagði til stofnfé átaksins og bjó til stefnuskrá. Chege brást vel við og daginn eftir voru þrír menn byrjaðir að vinna að verefninu. Ég fór líka á stúfana og kynnti hugmyndina og snýkti framlög. Það er skemmst frá því að segja að allir voru jákvæðir og tóku mér vel, þó að sumir teldu nú að þetta væri skammgóður vermir og líkt og að pissa í skóinn sinn, því það myndi óðara sækja í sama farið, en ég var bara hress og taldi ylinn góðan á meðan hann entist, minnugur þeirra gömlu góðu daga þegar kafað var í blautbúningi við Íslandsstrendur og ylurinn frá því að pissa í blautbúninginn var hressandi eftir erfiða köfun. Kenya safi sana er enn í gangi og verður vonandi um svolítinn tíma enn. Kristján hefur lokið við enska þýðingu á Baujunni og er fólk ólmt í að lesa. Seinna finnum við útgefanda kanski í Ameríkunni??? Borgar og Elín komu hingað um daginn og var gaman að tala íslenskuna við eitthvað fleira fólk en hvort annað. Við borðuðum kvöldmat með þeim og vinum þeirra arkítektum sem komu hingað til að kynna sér Bandas en það eru sérstök tjaldhús sem eru vinsæl hér í þjóðgörðunum. Hugmyndin er að reisa nokkur slík á landi sem Borgar og Elín voru að kaupa í Ásunum í Vestur-Skaptafellssýslu (Hrífunes).Daginn eftir fórum við með þau til Hönnu sem á spastískan dreng. Hún er að stofna samfélag fatlaðra hér á ströndinni og er mikill hugur í henni og dugnaður. 25 manns tilheyra nú þegar hópnum en fatlaðir eiga sér hér litla framtíð því enginn fær nokkra hjálp frá samfélaginu. Elín ætlar að athuga hvort hópurinn fái styrk frá Íslendingum en hún situr í nefnd félags nokkurs sem ætlar að styrkja gott málefni hér í Kenýa.Ég verð með kennslufyrirlestur með Baujuna hjá þeim seinni hluta mars. Við fórum til Mombasa um daginn og var það skemmtilegt. Við dóluðum um göturnar en þar er allt að verða svo mikið fínna út af maraþonhlaupinu í mars. En götubörnin eru ekki þvegin eða þeim hjálpað!!Lýdía mín sem eitt sinn var götubarn í Mombasa segir börnin mörg eiga sér foreldra sem sendi þau á götuna á morgnana til að betla. Ég keypti mér baobabtösku. Töskurnar eru búnar til úr berki Baobabtrjánna sem eru tré engum öðrum lík. Þau sá sér auðveldlega í gegnum fílamaga en hægt er að fjölga þeim með einhverjum eftirlíkingum af þörmum fíla. Þau eru oft nefnd filatré. Fílarnir geta gert gat á stofn þeirra og náð út vatni en þau eru hol að innan með ágætis loft- og vatnsrými. Næst ferð til Mombasa var ekki jafn ánægjuleg þar sem flotta símanum hans Kristjáns var stolið. Allir þurfa að vera á verði gagnvart þjófunum hér. Innfæddir fara ekki meðal fólks án þess að setja allt verðmætt innan klæða eða í skóna sína. Við fórum á bíó og sáum góða indverska mynd. Borðuðum svo á uppáhalds matsölustaðnum hér, kínverskum...Galaxý. Hér í Kenýa kom upp nýr sjúkdómur um jólin sem er alltaf að breiðast út og ágerast. Það er sjúkdómur sem ásækir nautgripi og byrjaði “ Rift valley flensan” í Sigdalnum og er hún þvi kölluð þetta. Margir menn hafa dáið vegna þess að þeir hafa borðað sýkt nautgripakjöt. Við borðum því ekkert nautakjöt en það snertir mig lítið þar sem ég er svo ánægð með allan góða fiskinn og fuglinn. Við getum hins vegar borðað nautakjöt í Egyptalandi en þar megum við ekki borða fuglakjöt því þangað hefur fuglaflensan borist! Rétt í þessu byrjaði fuglinn okkar að syngja og klukkan því orðin sjö. Við förum nú á indverskan matsölustað því hér erum við að verða búin að pakka öllu niður.Við förum til útlanda á morgun og ég verð því að hætta skrifum en ég lofa ykkur næsta pistli sinni part mars, þá gef ég lýsingu á ferðum til Egyptalands ásamt lýsingu á því hvernig Kenýamenn ferðast í huganum eins og landinn gerði áður fyrr, segi ykkur frá Woodúgöldrum, köttum og Svala, húmor kenýjamanna og fleiru og fleiru spennandi. Blessuð að sinni.

24. febrúar. Jæja þá er að segja frá einhverju áhugaverðu frá síðasta mánuði. Dagarnir fljúga áfram hver með sínum sérkennum og uppákomum eins og gengur en þeir virkilega fljúga áfram. Við erum að fara til Egyptalands á þriðjudag og verðum í 10 daga. Förum þar víða um og skoðum fornmuni, siglum niður Níl og fleira. Heimsækjum Kairó og Alexandríu. Við hlökkum auðvitað mikið til. Ástæðan fyrir ferð okkar er tilkomin vegna þess að við þurfum að fara útfyrir austur Afríku til að fá endurnýjaða vegabréfsáritun. Við komumst að þessu þegar við fórum til Mombasa í janúar til að fá endurnýjaða uppáskrift fyrir veru okkar hér að við höfðum þá verið ólögleg í landinu í tæpa tvo mánuði. Okkur var hótað réttarhöldum, fangelsun og brottrekstri úr landi! Fangelsi hér eru ekki af sama tagi og heima.Við gengum á milli manna í rúma 2 tíma þar sem við vorum sein að fatta mútukerfið.Yfirbossinn sleppti okkur fyrir rest en nú þurfum við semsagt að fara aðeins úr landi.Við erum líka að pakka niður því við erum að flytja í litla íbúð hér fyrir handan þar sem lúxusvillan er óþörf fyrir okkur tvö síðustu 3 mánuðina. Er er strax farin að fá tár í augun við tilhugsunina að stutt sé í að við tökum okkur upp til Íslands því aldrei er að vita hvort eða hvenær við komum hingað aftur. Manni líður svo vel með fólkinu hér. Allir eru svo einlægir, opnir glaðir og yndislegir. Hver dagur hér er eins og ein heljarstór veisla þar sem allir gestir taka tal saman. Í dag er fiðrildadagur og er loftið krökkt af fiðrildum hvítum þesssa dagana og fljúga þau öll í sömu átt, í norður. Það boðar mikið þurrkatímabil og að langt sé í regn. Kenýabúar taka veðrið með öðrum hætti en við. Við fórum tvær matarveislur í gær. Sú fyrri var til Katana og Patience en þau eignuðust dóttur 10. feb. Þau nefndu hana 14. feb. á afmælisdegi Kristínar minnar og barnið fékk nafnið Kristín í höfuðið á Kristínu sem er svo yndisleg og vinur allra eins og þau sögðu. Við erum víst öll jafn yndisleg en Kristín skildi hún heita. Mikið varð Kristín mín og við öll glöð að eignast litla nöfnu í Kenýa! Kristín litla er undur fallegt lítið kríli sem vonandi á eftir eiga fallega, góða og langa ævi. Patience var nærri dáin á spítalanum. Stína litla var tekin með keisaraskurði en mamman fékk enga aðstoð eftir uppskurðinn. Hún skildi ekki halda að hún væri eitthvað, var sagt! Mannslífið er hér ekki mikils virði nema peningar séu með í spilinu. Það eru hvítir-músúngus og Indverjar sem fá góða læknisþjónustu. Þetta er Bandaríska kerfið sem sagt. Patience var ekki enn búin að ná sér eftir áfallið, örmjó og ósköp þreytt. Mikið verður maður reiður þegar maður kynnst þeim aðstæðum sem fólk almennt hefur hér.Við fengum djúpsteiktan Snapper með úgalí og salati og auðvitað var borðað með puttunum einum að afrískum hætti. Mamma, tengdamamma, frænka og móðursystir búa hjá þeim til að hjálpa henni. Við tókum margar myndir af Kristínu litlu sem er alnafna Kristínar þar sem seinna nafn hennar þýðir bjútí! Kristín bjútí það er hún Stína mín líka oft kölluð! Mæðgum heilsast vel og eru ungu hjónin að vonum afskaplega ánægð. Í gær skrapp ég með matatú á munaðarleysingjaheimilið að heimsækja Lýdíu litlu sem ég kenndi Baujuna fyrr í vetur. Hitinn var mikill en ég þarf að ganga í einar 20 mín. að heimilinu í gegnum villtan frumskóg. Lýdía plumar sig vel og heimsæki ég hana nú öðru hvoru þar sem hún á enga að og bíður hún spennt eftir hverri heimsókn.Í gærkvöldi þegar klukkufuglinn söng fórum við hér í næsta hús en þar var okkur boðið uppá grillaðan kjúkling. Þar búa belgi og kenýakona. Klukkufuglinn okkar er skemmtilegur. Klukkan nákvæmlega 7 á hvert einasta kvöld frá því við fluttum hingað í des. hefur hann sest hér í næsta tré og sungið. Þetta bregst aldrei. Það er hægt að stilla klukkuna eftir honum, svo stundvís er hann. Síðustu helgi bauð Súbeta vinkona okkar sem þrífur hér, okkur heim til mömmu sinnar og barna en þau búa langt í burtu uppi í Sagalafjöllum. Það er á milli Tsavo austur og vestur.Við tókum matatú. Við ferjuna í Mombasa komst ég a því að gleraugum mínum hafði verið stolið úr bakpokavasa mínum. Fór ég í rusl en birtust þá ekki góðir piltar sem sögðust hafa fundið gleraugun mín á veginum! Ég gaf þeim 100 kall í fundarlaun en auðvitað voru þetta þjófarnir sjálfir sem höfðu ekkert við þetta einskisverða þýfi að gera. Við fórum til Tsavó en síðan var haldið upp í fjallið sem er 1113 km. að hæð. Ekið var upp í klukkutíma eftir hræðilegum fjallavegi í yfirfullum bíl af glöðu fólki með alls kyns vistarforða upp í fjöllin, á fæti sem pökkuðum. Súbeta á tvö börn en er ekki fær um að hafa þau hjá sér.Það er svo algengt hér að börnin geta ekki verið hjá mæðrum sínum þar sem þær þurfa að afla tekna en hafa oft engan eiginmann sér til hjálpar. Karlkynið er því miður talsvert þekkt fyrir að vera ábyrgðarlaust gagnvart öðrum en sjálfum sér hér í Kenýa sem víða annarsstaðar.Drengurinn hennar hafði grátið mikið um jólin og viljað vera áfram hjá mömmu sinni hér í Úkúnda, hann er10 ára en stelpan er 6. Svona er þetta hjá mörgum hér, ómanneskjulegt. Eftir klukkutíma akstur gengum við upp snarbrattar hlíðarnar í hálftíma ásamt móttökusveit ættingja Súbetu. Upp á topp komumst við og þar var ótrúlega fallegt útsýni. Við vorum þarna í góðu yfirlæti í tvo daga. Fólkið i fjöllunum er allt meira og minna skylt og var okkur boðið í eina heimsóknina á fætur annarri og þótti fólki þar merki um mikla blessun Guðs að við skyldum heimsækja þau. Ekki þótti lakara að Kristján skildi bera nafn Krists sjálfs! Heimsóknin öll var eitt samfleytt ævintýri. Farið var með okkur víða og okkur sýnt allt það markverðasta. Ekkert rafmagn er þarna eins og svo víða hér í Kenýa. Það var gaman að fara í bað upp á afrískan máta með því að hita vatn og hella því yfir sig, gista í upprunalegu afrísku húsi eins og flestir búa í. Það er hús sem búið er til úr viði og rauðum fallegum leir en það er jarðliturinn hér. Innveggir eru gerðir úr sandi og ösku og verður áferðin slétt og falleg. Moldargólf eru í öllum húsum en þau eru bleytt í hverri viku og haldið hreinum. Það var minna ryk í þessum moldarhúsum en í nýju húsunum sem við höfum haldið til í. Það var gaman að sjá hvernig húsin voru gjarnan skreytt að innan með blaðaúrklippum og gömlum almanaksmyndum en í lofti er vinsælt að hafa nokkrar snúrur sem á eru hengd falleg tækifæriskort. Húsin eru byggð í U og er eldhúsið alltaf meira og minna undir beru lofti. Sameiginlegt skemmtilegt útiport myndast þá í miðju.Unglingaherbergi í moldarhúsunum sem flest hafa nokkur herbergi eru höfð með sérinngangi svo unglingarnir trufli ekki svefnfrið ungviðs og heldra fólks. Í morgunsárið daginn eftir sáum við alla leið til Kilimanjaró. Það er kaldara í fjöllunum en hér sérstaklega yfir nóttina og var mér ískalt. Allt vex þarna sem sett er niður appelsínur, mæis, (kasava eins konar kartöflur) grasker, advókadó, mangó, bananar....nefndu það bara. Við vorum leyst út með mörgum gjöfum. Sjal fékk ég, Kiddi húfu, banana, mæis, kasava. Ég fór á köfunarnámskeið einn daginn í sundlaug. “Fun diving.” Kristján fór líka því hann þurfti að sýna þeim að hann kunni köfun því daginn eftir var farið í tvær kafanir út fyrir rif með kennaranum og þá slóst hann í hópinn. Það var mjög ævintýralegt að kafa þarna fyrir utan rif, margar óskaplega stórar sæskjaldbökur, kolkrabbar sem eru eins og ótrúleg skrímsli í sjónum og skipta endalaust um liti.Við sáum því miður ekki hvalahákarla en þeir hafa haldið sig þarna undanfarið. Geta orðið 14 metrar að lengd.Það eru tannlausir hákarlar, stærstu fiskar í veröldinni. Þarna er kórallinn af óendanlega mörgum tegundum, öllum litum og gerðum. Og allir litskrúðugu fiskarnir!Þetta var alveg ný veröld fyrir okkur bæði því Kristján hefur einungis unnið sem kafari og kafað aðallega heima. Ég skellti mér á kafaranámskeið og er nú orðin kafari sem má kafa um alla veröld. Námskeiðið var góð törn og ekki verra að hafa Kristján til að ræða og fílósófera um fræðin.Ég þótti fyrirmyndarnemandi sem tók námskeiðið á 4 dögum í stað 5. Öndunin skiptir miklu máli í köfun, að hafa góða stjórn á henni.Flotið er undir henni komið, the Buoyancy, Baujuflot (stjórnað með öndun) þótti buoyancy mitt með eindæmum gott. Ég lét það þá uppi að ég starfaði við að kenna fólki öndun og tilfinningar. Þetta þóttu mikil tíðindi. Ég fór í 5 kafanir samtals og var hver annarri ólík. Á meðan ég var að læra að kafa nennti Kiddi ekki að sitja aðgerðarlaus og startaði hreinsunarfélagi með Chege vini okkar á horninu. Best að hann segi nánar frá því: Hreinsunarfélagið fékk nafnið “Kenya safi sana” sem er Kiswahili fyrir Mjög hreint land Kenya. Það hefur því miður ekki verið raunin hingað til. Ég fékk þá hugmynd að ungir menn sem ekki hafa annað við að vera en að betla og reyna að komast í bólið hjá gömlum þýskum kellingum myndu frekar eflast að sjálfsvirðingu við að vinna að einhverju sem væri til góðs fyrir samfélagið og þar sem ekki er dýrt að ráða menn í vinnu, það kostar aðeins 150 kr yfir daginn, spurði ég Chege hvort hann vissi ekki um einhverja menn sem væru til í að týna upp ruslið sem liggur(lá) hérna út um allt. Ég lagði til stofnfé átaksins og bjó til stefnuskrá. Chege brást vel við og daginn eftir voru þrír menn byrjaðir að vinna að verefninu. Ég fór líka á stúfana og kynnti hugmyndina og snýkti framlög. Það er skemmst frá því að segja að allir voru jákvæðir og tóku mér vel, þó að sumir teldu nú að þetta væri skammgóður vermir og líkt og að pissa í skóinn sinn, því það myndi óðara sækja í sama farið, en ég var bara hress og taldi ylinn góðan á meðan hann entist, minnugur þeirra gömlu góðu daga þegar kafað var í blautbúningi við Íslandsstrendur og ylurinn frá því að pissa í blautbúninginn var hressandi eftir erfiða köfun. Kenya safi sana er enn í gangi og verður vonandi um svolítinn tíma enn. Kristján hefur lokið við enska þýðingu á Baujunni og er fólk ólmt í að lesa. Seinna finnum við útgefanda kanski í Ameríkunni??? Borgar og Elín komu hingað um daginn og var gaman að tala íslenskuna við eitthvað fleira fólk en hvort annað. Við borðuðum kvöldmat með þeim og vinum þeirra arkítektum sem komu hingað til að kynna sér Bandas en það eru sérstök tjaldhús sem eru vinsæl hér í þjóðgörðunum. Hugmyndin er að reisa nokkur slík á landi sem Borgar og Elín voru að kaupa í Ásunum í Vestur-Skaptafellssýslu (Hrífunes).Daginn eftir fórum við með þau til Hönnu sem á spastískan dreng. Hún er að stofna samfélag fatlaðra hér á ströndinni og er mikill hugur í henni og dugnaður. 25 manns tilheyra nú þegar hópnum en fatlaðir eiga sér hér litla framtíð því enginn fær nokkra hjálp frá samfélaginu. Elín ætlar að athuga hvort hópurinn fái styrk frá Íslendingum en hún situr í nefnd félags nokkurs sem ætlar að styrkja gott málefni hér í Kenýa.Ég verð með kennslufyrirlestur með Baujuna hjá þeim seinni hluta mars. Við fórum til Mombasa um daginn og var það skemmtilegt. Við dóluðum um göturnar en þar er allt að verða svo mikið fínna út af maraþonhlaupinu í mars. En götubörnin eru ekki þvegin eða þeim hjálpað!!Lýdía mín sem eitt sinn var götubarn í Mombasa segir börnin mörg eiga sér foreldra sem sendi þau á götuna á morgnana til að betla. Ég keypti mér baobabtösku. Töskurnar eru búnar til úr berki Baobabtrjánna sem eru tré engum öðrum lík. Þau sá sér auðveldlega í gegnum fílamaga en hægt er að fjölga þeim með einhverjum eftirlíkingum af þörmum fíla. Þau eru oft nefnd filatré. Fílarnir geta gert gat á stofn þeirra og náð út vatni en þau eru hol að innan með ágætis loft- og vatnsrými. Næst ferð til Mombasa var ekki jafn ánægjuleg þar sem flotta símanum hans Kristjáns var stolið. Allir þurfa að vera á verði gagnvart þjófunum hér. Innfæddir fara ekki meðal fólks án þess að setja allt verðmætt innan klæða eða í skóna sína. Við fórum á bíó og sáum góða indverska mynd. Borðuðum svo á uppáhalds matsölustaðnum hér, kínverskum...Galaxý. Hér í Kenýa kom upp nýr sjúkdómur um jólin sem er alltaf að breiðast út og ágerast. Það er sjúkdómur sem ásækir nautgripi og byrjaði “ Rift valley flensan” í Sigdalnum og er hún þvi kölluð þetta. Margir menn hafa dáið vegna þess að þeir hafa borðað sýkt nautgripakjöt. Við borðum því ekkert nautakjöt en það snertir mig lítið þar sem ég er svo ánægð með allan góða fiskinn og fuglinn. Við getum hins vegar borðað nautakjöt í Egyptalandi en þar megum við ekki borða fuglakjöt því þangað hefur fuglaflensan borist! Rétt í þessu byrjaði fuglinn okkar að syngja og klukkan því orðin sjö. Við förum nú á indverskan matsölustað því hér erum við að verða búin að pakka öllu niður.Við förum til útlanda á morgun og ég verð því að hætta skrifum en ég lofa ykkur næsta pistli sinni part mars, þá gef ég lýsingu á ferðum til Egyptalands ásamt lýsingu á því hvernig Kenýamenn ferðast í huganum eins og landinn gerði áður fyrr, segi ykkur frá Woodúgöldrum, köttum og Svala, húmor kenýjamanna og fleiru og fleiru spennandi. Blessuð að sinni.

 

Við ókum langa leið um undurfallega náttúru. Í Sambúrú hafa verið teknar margar kvikmyndir. Fórum framhjá fjallstoppi þar sem hundruðir bavíana áttu heima og var gaman að sjá þá klifra í þessum fallegu klettum. Hér voru Joy og Georg Adamson einatt og ferð okkar var nú heitið á þeirra slóðir þar sem þau höfðu vanalega haft tjaldið sitt. Rétt áður en við komumst þangað varð ófært og við þurftum að ganga. Við gengum í drullu og vorum með safarímaura á aðra hönd, villidýrin á hina að staðnum þar sem minnismerki hefur verið reist en þar var Joy drepin. Skammt frá var staðurinn þar sem þau höfðu svo oft haft bækisstöð sína. Héðan var Elsu sleppt (Borin frjáls) og hinum rándýrunum sem Joy tamdi. Georg hafði verið drepinn áður af veiðiþjófum. Allt gekk vel og við komumst heim fyrir myrkur en á leiðinni heim komum við að ljónahóp sem var glorsoltinn vegna þess að nú var erfitt um bráð þar sem nóg var af vatni og þá var ekki bráðin vís við drykkjarból og dýrin í skóginum voru nú svo sterk og hraust af góðu fóðri svo erfitt var fyrir mesta veiðidýr jarðar að nálgast þau. Svona hefur hringrás veðráttunnar áhrif á allt. Næsta dag lögðum við snemma af stað til Aberdaresfjalla þar sem gríðarstór þjóðgarður er. Við náðum til Countryclubb sem er hótel frá nýlenduárunum og borðuðum þar hádeigismat og nutum útsýnis til fjallanna í himneskum ræktuðum garði með páfuglum.Eftir mat fórum við með lítilli rútu í Örkina en það er hótelið sem við gistum þessa nóttina. Sá staður og sú nótt var ótrúleg og stórkostleg! Hótelið er lítið en fallegt og eins og örk í laginu.Í stað þess að fara út og leita uppi dýrin eins og í öðrum þjóðgörðum mátti enginn fara út en dýrin komu til okkar. Það var hægt að fara út á svalir og í byrgi með litlum gluggum. Þarna fylgdumst við með dýrunum, bufflunum, fílunum, hýenunum sem fóru að kalla sig saman með kvöldinu því þær fara saman á veiðar, vörtusvínum og dádýrum af mörgum tegundum. Óteljandi fleiri dýrategundir sáum við þegar nóttin færðist yfir. Svæðið var upplýst og dýrin sækja í fallegt vatn sem er þarna og í salt sem þeim er gefið. Við fylgdumst með fílunum verja afkvæmi sín fyrir bufflum og hýenum og vorum svo nærri dýrunum að drunurnar frá fílagörnum og hvert geðbrigði þeirra fór ekki framhjá okkur.Að hugsa sér að ekki séu nema 16 ár síðan fílnum var nær útrýmt af jörðu og nashyrningnum og fleiri dýrum. Fyrir 16 árum fóru veiðiþjófar frá Saómalíu um Kenía og drápu hvern fíl og nashyrning sem þeir fundu. Á meðan það var löglegt að selja og kaupa fílabein var ekki hægt að berjast við veiðiþjófana til þess var hagnaðurinn of mikill. Árið 1989 var safnað saman fílabeinum víðsvegar frá Kenía og staflað upp í brennu. Að baki allra fílabeinanna voru 2000 drepnir fílar og mörg hundruð munaðarlausra fílsunga. Þá var upphæðin fyrir þessi fílabein á 3. hundrað milljónir króna. Þarna varð vendipunktur og fólk um allan heim fór að verða meðvitað um útrýmingu dýranna vegna græðgi og siðleysis mannanna. Fílar sem verða um 70 ára gamlir hafa gott minni alla tíð og í Tsavo þar sem verst var farið með þá eru þeir enn grimmir og óútreiknanlegir gagnvart manninum.Gaggandi hýenurnar sem eru svo margar og hraustar í Aberderesfjöllum, þær kalla sig saman og við sáum undir morgun þegar þær drógu stórt dádýr með sér til að éta leyfarnar í friði. Stelpurnar voru sneggri út og sáu þær gæða sér á dýrinu. Áður tíðkaðist hér í Kenía að lík voru gefin hýenum. Það þótti trúboðunum ógeðfellt og sérstaklega vegna mikils barnadauða hérna. Fyrir 50 árum var lögboðið að grafa þyrfti líkin niður eða brenna. En hýenurnar hafa nóg að bíta og brenna þrátt fyrir lögboðið. Í Aberderesfjöllum kynntumst við góðu fólki frá Bandaríkjunum og urðu þau vinir okkar.Um nóttina ómaði allt af froskasöng þúsunda froska og loftið varð svart á köflum vegna regnflugu. Við gáfum fuglum, íkornum, janetköttum og mongúsum sem eru greifingjar að borða og stemningin var mögnuð! Mörg dýr höfðu bæst við dýrasafnið sem við þekktum fyrir. Bláa strúta, Sómalíustrúta höðum við séð á leiðinni og fallegu Grevi-sebrahestana í stóðum. Munstur þeirra og rendur eru svo fallegar. Frá Aberderes fórum við af stað snemma morguns og nú var haldið í Sigdalinn mikla, til Naivashavatns. Við erum þarna að vingla um miðbauginn og við fórum út nákvæmlega á miðbaug og horfðum á vatn leka gegnum skjólu, fyrst norðan miðbaugs og síðan 10 skrefum lengra, fyrir sunnan. Vatnsbunan lekur beint niður á miðbaug, fyrir norðan fær vatnið réttsælan snúning en rangsælan snúning fyrir sunnan. Þetta var merkilegt að sjá. Í Naivasha vorum við á lúxúshóteli þar sem slakað var á við sjónvarp en við höfum ekki horft sjónvarp hér allan tímann. Hægt var að velja úr mörgum bollíwúddmyndum. Vörður fylgdi okkur milli húsa eftir klukkan 6 en þá koma flóðhestar upp úr vatninu á beit og buffalar eru þarna margir. Þarna tók Ásdís próf morguninn eftir góða nótt en þá var lagt í hann til Næróbí eftir holóttum veginum. Nú var kominn ferðahugur í stelpurnar og vinkonurnar á Íslandi farnar að bíða í óþreyju. Við vorum í þrjá góða daga í Næróbí þar sem við sáum jólaseríu í fyrsta sinn þessi jólin en kominn var miður des. Við flengdumst á milli stórmarkaða, fórum á bíó og nutum “heimsborgarinnar”. Dvöldumst á hótel Oakwood sem fyrr í Næróbí. Síðasta kvöld stelpnanna fórum við á japanskan matsölustað þar sem eldað var fyrir okkur við borðið með miklum glæsibrag en við gleyptum allt í okkur með hraði, hvern munnbitann sem barst á disk okkar, því við vildum sjá afríska dansa sem voru þar við hliðiná. Dansarnir voru flottir, dansaðir af atvinnufólki. Spor sem við þekktum frá Afró í Kramhúsinu komu þar oft fyrir. Hér er dansinn svo eðlilegur partur af fólki og alvanalegt að sjá fullorðið fólk skella sér í dans þegar það heyrir tónlist hvað þá börnin. Daginn eftir var ég í stöðugu tölvu og símsambandi við Eyþór í Odda því bókin mín átti að fara í prentun þennan dag. Á leið út á flugvöll hafði ég lítinn tíma til að byrja að sjá eftir stúlkunum mínum yndislegu heldur var ég í símanum að fara yfir texta. Það gekk og bókin fór í prentun fyrir jól! Á flugvellinum máttum við Kristján ekki fara inn með þeim í flughöfnina og munaði litlu að stelpurnar fengju ekki að koma út til að kyssa kveðjukossinn. Að kyssa Ásdísi í gegnum rúðu var ófært en loks fékk hún að koma út í stutta stund eins og Kristín. Elskurnar mínar nú eru þær farnar og ég sakna þeirra en ég hef engar áhyggjur af þeim. Þær eru vel gerðar, glaðar sterkar og sjálfstæðar.Það verður gott fyrir þær að vera svolítið hjá pabba sínum sem auðvitað saknaði þeirra á meðan þær voru hér í Afríku. Þær lærðu mikið hér í Afríku og maður horfði á þær taka þó nokkur þroskastökk! Ég tala nú ekki um öll þroskastigin sem við Kiddi höfum tekið! Fyrir og eftir Afríku er ekki það sama. Ása og Rúnar bróðir Kristjáns komu til Næróbí 17. des og við flugum með þeim niður eftir til Mombasa. Þau voru hér í yndislegar tvær vikur þar sem ástin blómstraði og Rúnar bað Ásu formlega á ströndinni á jóladag. Ása tók bónorðinu með mikilli gleði og fengu þau sér úlfafaldareið af tilefninu. Það var fallegt að sjá þau sigla um hvítan sandinn þar sem lýsti af þeim gleði og hamingja. Þau tóku hér þátt afrísku lífi í daglegu amstri, þar sem þau bjuggu hjá okkur. Dóluðu mikið úti í sundlaug og létu hugann reika. Við fórum að snorka með þeim úti við rif og seinna fórum við til Simoní þaðan sem tekinn var bátur út í vernduð kóralrif þar sem snorkað var í klukkutíma. Þar í hafdjúpinu er stórkostleg fegurð sem maður á bágt með að slíta sig frá. Þau skoðuðu síðan þrælahellana í Simoní.Við fórum dagsferð til Mombasa og nutum dagsins á lifandi menningarsafni þar sem 10 þjóðir Kenía búa hver með sínum hætti. Þau fóru í þriggja daga sögulega ferð til Mara þar sem mikið var spólað í leðju eftir rigningar. Þau voru þreytt en ánægð eftir þá för. Við fórum á lifandi skriðdýrssafn hér á ströndinni þar sem við fræddumst og létum leika um okkur snáka og eiturslöngur sem nóg er af hér í Kenía og alla hræðir. Við létum tamda kyrkislöngu vefjast um okkur með hryllingi en Ásu skorti kjarkinn. Monitoreðlur, kamelljón, skjaldbökur og alls kyns kvikindi voru þarna. Eigandinn bauð okkur með sér á snáka-slönguveiðar einhvern morguninn og við Kiddi erum forvitin fyrir því en þó rög. Hver veit nema við förum seinna. Við fórum öll saman á munaðarleysingjaheimilið hér á Díaní þar sem ég hafði síðasta tímann minn með Lydíu. Ég gaf henni jólagjöf en það var eina jólagjöfin sem hún fékk. Hún veit ekki hvenær hún á afmæli en ætlar að velja sér einhvern dag og gera að sínum! Þau skoðuðu heimilið og gældu við litlu börnin sem eru nú að byrja að ganga. Þarna tókum við margar myndir. Sama dag fórum við með Ásu og Rúnar í lítið þorp hér fyrir sunnan en þar keypti ég fallega stóra mottu í stofuna okkar. Ég fékk perluhænuna mína á aðfangadag og hún var falleg og vel gefin var mér sagt af perluhænu að vera. Nelson vinur okkar kom og slátraði henni hér á bak við hús og matreiddi á lystilegan máta með alls kyns meðlæti. Hátíðarmaturinn var tilbúinn klukkan 6 eins og vera ber og reyndist perluhænan einkar hátíðleg. Við fengum jólagest sem var nú aðeins í því, hann Jhonní rasta og lauk hann við jólamatinn. Hann er skemmtilegur og elskulegur en illa farinn. Þegar hann var farinn voru teknar upp gjafir og mikið var gaman að fá alla pakkana frá Íslandi og jólakveðjurnar. Mikið þökkum við öllum fyrir! Við höfðum hangikjöt á jóladag og borðaði vinur okkar Minne með okkur. Eftir mat fórum við á ströndina eins og allir gera hér á jóladag. Ströndin iðaði af gleði, börn og fullorðnir léku sér í sjónum, sumir í öllum fötum. Við fengum okkur sæti á Kim4Love þar sem spiluð er tónlist. Kim var svo elskulegur að spila fyrir nýja parið Malaika. Það var sem sagt líf í vellystingum um jólin en allt var vitanlega með öðrum brag en heima. Á gamlársdag kom Minne hingað heim og flettaði Ásu með lengingu og tók það 10 klukkutíma. Hún byrjaði kvöldið áður og lauk rétt fyrir 6. Þá varð allt heilagt þó mér þætti það svoldið plat þar sem við erum 3 tímum á undan Íslandi hér í Kenía. Kvöldið byrjaði með hátíðlegri athöfn þar sem Rúnar og Ása opinberuðu nú trúlofun sína og innsigluðu með fallegum hringum.Við vorum fjögur saman og Minne. Það var skálað í freyðivíni, haldnar voru studdar og fallegar ræður og sungið fyrir góðri lukku. Það var gaman að þau skildu trúlofa sig hér hjá okkur þar sem við leiddum þau upphaflega saman. Eftir athöfnina fórum við á veitingastaðinn 40 þjófa og biðum eftir glæsilegum matseðli svona á gamlárskvöld. En það var einungis boðið upp á hamborgara og grillaðar pilsur þetta kvöldið! Þarna skáluðum við og nutum áramótanna með öllu fólkinu sem hópast hafði á ströndina af tilefni áramótanna. Bálkestir voru víða og við náðum aðeins í íslenska stemmnngu þegar við stóðum við einn þeirra og þuldum áramótasöngva um líf okkar og álfanna. Við vorum 4 íslendingar sem þuldum okkar litlu særingar við bálið og lutum örlögunum í þögn. Viðstaddir trufluðu ekki galdraþulurnar okkar. Þjóðir hér halda sem betur fer í heiðri sínum helgisiðum. Það var yndislegt að horfa á stjörnubjarta nóttina og hvítan sandinn sem öldurnar gjálfruðu við. Flugeldar voru fallegir kl.12 en hér er engin ríkisklukka sem gefur tímann svo það var skotið upp fjórum áramótum í kringum okkur og mikil gleði og kossar í hvert sinn.Við fylgdumst með flóðinu koma upp að fótum okkar og um 4 leytið fórum við heim. Þar gengum við Kristján í kringum húsið okkar og buðum allar góðar vættir velkomnar.Ljós voru höfð kveikt í húsinu á nýársnótt hér sem á Íslandi. Daginn eftir flugu Ása og Runar heim til Íslands. Við höfum verið ein í kotinu í tvær vikur og er það mikil breyting. Við eigum eftir að vera hér ein í fjóran og hálfan mánuð að duddast utan í hvort öðru. Það gengur árekstralaust og njótum við hvers dags hér. Kristján ákvað að taka að sér þýðingu á Baujunni yfir á ensku og er byrjaður á því verki. Ég hef verið að vasast í dreifingarmálum bókar minnar á Íslandi en það er erfitt héðan frá Afríku þar sem tölvusamband er lélegt, dýrt að hringja og tíminn hefur annan gang. Dreifingarfyrirtækið sem ætlaði að dreifa bókinni í búðir ákvað skyndilega að hætta að dreifa öðrum en eigin bókum. Svo bókin var tilbúin fyrir jól en er nú í þessari viku loks að komast í einhverjar búðir. Fékk góðan mann til að dreifa henni í Pennabúðir.Ég er afskaplega ánægð með bókina mína og vona að hún eigi eftir að reynast mörgum vel. Hjá okkur er mikill gestagangur og alltaf eitthvað um að vera. Við höfum þáð tvö heimboð eftir jól það fyrra var til Omars sem kallaður er Perluhæna því hann reddaði henni fyrir mig. Hjá honum fengum við góðan veislumat og voru kona hans og börn ljúf og skemmtileg. Við gáfum þeim áfyllingu á gaskút í þakklætisskyni og var gaman að sjá þegar konan hans hún Súbeta hoppaði nær hæð sína í loft upp af gleði. Erfitt að vera alltaf að týna eldivið en þannig elda flestir hér. Hitt heimboðið var í gær en þá fórum við með Somba vini okkar fyrst til Mombasa með matatú (strætó) síðan með öðrum í klukkutíma ferð til Kaloleni. Þaðan gengum við í tæpan klukkutíma í heimsókn til fjölskyldu hans. Gönguferðin var mögnuð í Afrískri strandarnáttúru þar sem pálmar eru einkennistréð en allur gróður er sprúðlandi af grósku. Hér er hásumar. Öllum var heilsað og rabbað við á leiðinni. Hjá foreldrum hans og systkinum vorum við í góðu yfirlæti allan daginn, horfðum á kapphlaupið hjá hananum sem reyndi að forða sér en honum var slátrað af tilefni komu okkar.Ég fylgdist með eldamennskunni við hlóðirnar þar sem hænurnar sprönguðu um allt í kringum okkur og fylgdust með hananum sínum. Þar var litla hluttekningu að sjá. Við lögðum upp um 8 leytið um morguninn og komum ekki heim fyrr en um kl. 9 í gærkvöldi. Dagurinn var frábær, ævintýri líkastur eins og allt hér vegna framandleika síns. Við förum oft í sjóinn hér fyrir neðan en þar er pálmaströnd með hvítum sandi. Sjórinn er hreinn og svalandi í hitanum. Þar höfum við kynnst veiðimönnum sem koma nú til okkar annað slagið með ferskan framandi fisk og nýjar rækjur. Ég eldaði rækjurétt um daginn sem var mjög góður með afrískri sósu sem er auðveld og hreint sælgæti. Ef einhver vill uppskrift er lítið má að slá henni hér inn seinna. Við fórum út að veiða með þeim um daginn en veiddum aðeins lítinn skrítinn klettafisk sem við sendum aftur í hafið. Það var sérstakt að geta fleygt sér í sjóinn úr eintrjánungnum sem gerður er úr mangótré, á milli veiðitarna og svamlað um.Við vorum fyrir innan rif en hugsum okkur að fara út fyrir síðar.Við fórum á reiðhjólunum okkar um daginn í langa ferð þar sem við hjóluðum á munaðarleysingjaheimilið og gáfum þeim myndir en hjóluðum síðan langt út í buskann þar sem við blönduðum geði við fólkið sem lifir af landsins gæðum hér allt í kring. Nóg er að bíta og brenna hé í náttúrunni en peningar eru vandamálið en þá þarf til að kosta börnin til náms. Hér í Kenía þrífst tvenns konar hagkerfi. Annað er fyrir einstaka ríka Keníamenn, indverjana og útlendingana en hitt er hagkerfi fátækra innfæddra. Nú er komið hádegi og þá förum við vanalega hér út á horn og borðum ferskt ljúffengt ávaxtasalat sem gert er af vatnsmelónum, mangó, banönum, papayja, passíón, avokató, appelsínum,ananas og stundum eplum. Það kostar 40 krónur á mann máltíðin. Þar er Cheke vinur okkar og þarna í skugganum eru heimsmálin rædd. Það nýjasta sem Bandaríkjastjórn hefur afrekað í friðarmálum að sprengja upp fjölda manns og húsdýra hér í næsta nágrenni með sprengjusendingu í Sómalíu.Við vonum að friðaraðgerðum þeirra Bandaríkjamanna fari að linna.

 

Skyndilega koma einn hlunkur upp úr ánni í vígahug og réðist á hópinn. Það urðu heilmikil slagsmál með miklum skolltaskellum. Við sem stóðum rétt við þá urðum að flýja í ofboði lengra frá, því það er svo sem aldrei að vita hvað gerist sögðu verðirnir en það var nú samt töluvert hár veggur sem þeir hefðu þurft að hendast uppá til að ná til okkar..Krókódílar eru miklir bardagaseggir og berjast þeir um yfirráð í ánni eins og mörg önnur dýr og menn. Það vantar því alltaf á nokkra hálfa og heila halana. Þetta var yndislegt hótel og góður matur. Yfirleitt er einhver settur í það starf að varna því að apar steli öllum fínu réttunum sem hótelgestum er ætlað og hafði masaiinn nóg að gera við það. Þó var alltaf fyndið að sjá þegar einn og einn api náði sér í góða köku eða annað. Þá sá maður sigurgleðina langar leiðir yfir velheppnaðri ránsferð og ekkert annað skipti máli lengur en að njóta fengsins.Við fórum út fyrir þjóðgarðinn og sömdum við Samburufólkið um ferð á kameldýrum til þorpsins þeirra til að kynnast lífi þeirra og göngu til baka að heimsókn lokinni. Það var auðsótt þar sem svona kynnisferðir í þorp þeirra gefur þeim góðan aur. Við fórum á tveim úlföldum og var auðvitað teymt undir okkur. Það var nokkur spotti í þorpið þeirra og við nutum þess að sigla á dýrunum hátt uppi í hæðum og dást að umhverfinu. Þorpið þar sem Samburufólkið (grein af Masaifólkinu) býr var stórt, húsin byggð af timburgrind og kúamykju. En það sem var nýstárlegt við þetta þorp og öðru vísi en við höfðum kynnst hjá masaiunum var að þökin voru þakin marglitum óteljandi plastpokum og plastglefsum. Gestgjafinn sem sýndi okkur þorpið sagði stoltur að þorpið þeirra væri “moderniced” og það voru þessar plastpokadræsur sem prýddu þökin og hröktu rigninguna frá. Við dönsuðum með fólkinu vinadans og sungum. Ég vildi að við hefðum vinadans heima þar sem fólk er boðið velkomið. Hann er skemmtilegur og tengir alla saman.Við settumst inn í eitt húsið og var boðið upp á geitamjólk sem var hálfpartinn reykt, geymd í einhverskonar graskersíláti. Stelpurnar þáðu ekki veitingar en við Kristján gerðum það og var mjólkin með ryktu sætu bragði. Við skoðuðum skólann þeirra en Samburufólkið er rétt að byrja kennslu í skólum. Við fórum í þingið þeirra, heilagan stað þar sem aðeins karlar setjast niður undir tré og ráða vanda. Kallað er til þings í gegnum langt dádýrshorn. Þeir hafa mismundandi kalltákn með horninu og fólk getur sent skilaboð langar leiðir. Nú hafa nokkrir eignast farsíma. Þarna keypti ég frjósemishálsskraut sem hefur verið notað í margar kynslóðir og gefið mörg börn heilbrigð og sterk. Það er gott að hafa það við hendina fyrir vini og vandamenn á Íslandi því við eigum ekkert slíkt. Konurnar vildu að setja það um hálsinn og þrýsta því að sér með lokuð augun áður en við fórum með það. Ásdís og Kristína gera allsstaðar sömu lukkuna og eftirvæntingar hjá ungu piltunum. Nei, ég sagði þær ekki til sölu þarna sem annarsstaðar. Síðan var góður göngutúr til hótelsins í yndislegu veðri eins og alla daga. Hér er nú hásumar. Við Kiddi fórum seinna um daginn að horfa á turkanadansa og ég tók þátt í einum dansi sem var magnaður ástardans. Kynin standa þétt saman, stynja taktfast og dansa með líkamanum með hreifingum sem líkjast ástarhreyfingum para. Turkanar eiga sér frábæra dansmenningu og söngva. Þeir eiga sér dans um allar tilfinningar, öll dýr og náttúruundur. Dansarnir þeirra eru eins og leiksýningar og taka allir þátt. Okkur hefur langað til Turkanavatns þar sem túrkanafólkið býr aðallega en því miður er ástndið þar ekki nógu öruggt. Sómalar sem alltaf eru í vígahug hafa verið að gera árásir þar.En í Samburu hittum við margt Túrkanafólk. Eftir tvær nætur í Serenalodge og góðar “veiðiferðir” þar um þjóðgarðinn þar sem við lentum nú einu sinni í tvísýnu þar sem við fórum fyrir fíl sem ætlaði sér einmitt að fara yfir slóðann sem við vorum á. Hann ærðist, rasaði um og stappaði niður fótum. Öskraði og slengdi til rananum, blakaði risastóru eyrnablöðkunum sínum og það munadi litlu að hann léti það eftir sér að ráðast á bílinn. Við urðum dauðhrædd, þetta var þriðja áfallið á þrem dögum. Við erum stödd í náttúrunni og kynnumst henni frá mörgum hliðum. Jæja, við héldum nú áfram um Sambúrú sem er geysistórt landssvæði. Nú var ferðinni heitið að hóteli sem heitir Shaba og vorum við nokkra tíma þangað standandi í opnum bíl eins og alltaf í þjóðgörðunum. Maður gleypir í sig náttúruna alla og allstaðar er allt fullt af lífi. Hér í Afríku iðar allt af lífi allsstaðar. Sambúrú skartaði sínu fegursta eftir rigningar og var allt grænt og í blóma. Við borðuðum hádeigismat í Shaba en eftir það gerði Ásdís sig klára undir próf. Hún tók 5 próf í fjarnáminu, tvö tók hún á Dianí, eitt í Shaba, eitt í Naivahsa og eitt í Næróbí. Hún stóð sig vel og náði góðum einkunnum. Eftir próf Ásdísar fórum við langa ferð um Sambúrú og höfðum með okkur vopnaðan mann ef við skildum festa okkur og þurfa að labba því slóðar voru sumstaðar erfiðir eftir rigningar.  

 

 

 

Um kvöldið fórum við Kristján inn í hótel að orna okkur við arineld og hittum þar masaia sem var vinur masaiavina okkar frá Mara og býr í næsta maniatta (samfélagi)  við þá. Merkileg tilviljun! Hann sagði okkur frá draumum sínum og vina okkar masaianna tveggja. Þeir hyggjast stofna munaðarleysingjaheimili fyrir öll masaiabörnin sem nú standa munaðarlaus vegna eyðniveirunnar.Einnig vilja þeir koma upp heilsufræðslu en margir ungir drengir hafa dáið þar vegna eyðni sem þeir fá við umskurn við fermingu. Þar hefur tíðskast að nota einn og sama hnífinn á alla drengina.Það var gaman að tala við þennan unga mann með hugsjónir og bauð hann okkur til sín í afmæli í apríl. Það væri gaman að fara því við eigum líka heimboð hjá vinum okkar þar. Hann ætlar að slátra nauti og þetta verður heljarveisla.Daginn eftir var ferðinni haldið áfram til Sweet Water en það er þjóðgarður í nánd við Mount Kenya. Kenya þýðir ljós og Mount Kenya fjall ljóssins.Það er enn talið helgidómur en áður trúði fólk að það sem öllu stjórni búii í fjöllunum og sérstaklega í afgerandi stórum fjöllum sem hafa áhrif á þurrka og regn, á lífsafkomu fólks á allan hátt. Það er stórkostlega fallegt að sjá, snæviþakið í toppinn. Á leiðinni stoppuðum við á nokkrum stöðum, gáfum krökkum við veginn nestið okkar sem við höfðum fengið frá hótelinu, skoðuðum Thomsonsfoss og létum kamelljón skríða á okkur. Þau eru ótrúleg þegar þau skipta litum á sekúndubroti og svipast um með augum sem sjá allan hringinn. Sáum dansa Kíkújúmanna en þarna er þeirra svæði. Dáðumst að fallegu landslagi og náttúru, víðáttunni miklu sem er hér eins og heima.Í Sweet Water borðuðum við góðan mat og fórum á Simpansasvæðið en þar búa Simpansar sem bjargað hefur verið frá illu atlæti héðan og þaðan frá Afríku.Simpansarnir eru hálfgerðir menn þar sem 98% gena þeirra eru þau sömu og okkar.Þeim vær nærri útrýmt á síðust öld en kona nokkur sem heitir Jane Goodall bjargaði þeim frá útrýmingu.Þetta er verndarsvæði á hennar vegum en hún er nú orðin gömul kona. Simpansar hafa ekki átt heima í Kenya fyrr en þarna búa þeir nú í góðu yfiræti um 40 simpansar sem eru í endurhæfingu eftir slæma meðferð.Flestir koma frá Búrúndí, Kongó og Súdan.Þaðan hefur þeim verið bjargað úr þröngum búrum þar sem þeir hafa verið hafðir sem sýningardýr og sætt illri meðferð.Pókó er elsti einstaklingurinn á svæðinu.Hann er 24 ára gamall en hann var í 9 ár í örlitlu búri á bifvélaverkstæði þar sem eiturgufur léku hann grátt.Hann hefur jafnað sig vel og hér fylgir mynd af honum þar sem hann ber hönd fyrir augu þegar hann horfir á okkur. Við hittum fleiri, einn sem sýndi okkur nokkrar kúnstir.Við lásum sögur þeirra allra frá hvaða aðstæðum þeim var bjargað,um persónuleika þeirra sem eru eins og hjá okkur misjafnir og hvernig þeim hafði gengið í endurhæfingu náttúrunnar og góðra manna. Flestir voru simpansarnir grimmir og óöruggir gagnvart mannskepnunni í byrjun og treystu henni í engu. Nú eru þeir farnir að treysta og elska á ný og leika við hvern sinn fingur. Einn kvensimpasi hafði þó fengið gott atlæti í uppvexti hjá yfirstéttarfjölskyldu í Kenya. Hún var ekki grimm og óörugg heldur hagaði hún sér eins og dæmigert afkvæmi spilltar yfirstéttar.Hún var full oflætis og dramssemi. Rétti fram lófa og benti á það sem hugurinn girntist en spítti og sýndi fyrirlitningu ef henni var ekki hlýtt strax. Hún fær líka endurhæfingu! Já, það var einstakt að koma þarna og sérstaklega eftir að hafa lesið bók Jane Goodall um simpansana og um starf hennar. Svo fórum við að heimsækja Moraní tamda nashyrninginn. Það er undarlegt að hitta taminn nashyrning en hann missti móður sína ungur, þurfti aðhlynningu mannanna sem eru að varna því að honum og félögum hans verði útrýmt. Hann hændist að manninum og strauk jafnhraðan til “mömmu”ef venja átti hann við villta lífið. Loks eignaðist hann þó kærustu og ætlaði að fara að lifa venjulegu nashyrningalífi en lenti þá í slag við keppinaut og missti eistun. Eftir það vildi hann bara vera hjá “mömmu”. Við heilsuðum upp á hann, klóruðum honum á bak við eyrun og gerðum við hann gælur. Undarleg tilfinning! En nashyrningur hefur gullfiskaminni og er nær blindur. Úti í náttúrunni lifir hann undir stöðugu stressi þar sem hann man ekkert og sér ekkert. Hann ræðst því á allt og alla í vörn. Maðurinn sem hann leggur allt sitt traust á var einum of mikið að kjafta við okkur fór óþarflega langt frá Moraní og gleymdi að segja stöðugt nafnið hans en það er Moraní nauðsynlegt öryggi. Við sáum að fólkið á undan okkur hafði gleymt stórri myndavélatösku í grasinu og Kristján tekur töskuna upp. Moraní missti öryggið og í sömu svipan ærðist hann af hræðslu. Hann ætlaði í okkur öll viti sínu litla fjær.Við fengum áfall og heimurinn stóð kyrr í nokkrar sekúndur. Hann trampaði og hljóp að okkur með hornið undir sig. Við hefðum ekki náð að hlaupa upp í tré. Vörðurinn hans náði sem betur fer til hans og náði að róa hann niður. Við sluppum með skrekkinn! Þetta hefur víst ekki gerst áður hjá Moraní og verður verðinum að kenningu.Við skoðuðum síðan sérstakt dýrasafn þar sem voru aðallega bein, horn og tennur af dýrum merkurinnar.Um kvöldið fórum við í fótsnyrtingu. Þarna gistum við í Afrískum safari tjöldum og horfðum á dýrin fá sér að drekka.Daginn eftir var lagt af stað til Samburu sem er mjög stór þjóðgarður þar sem þau hjónin Joy og George Adamson voru mikið með ljónið Elsu og önnur þau dýr sem Joy kynntist, tamdi og kunngerði dularfullan hugunarhátt rándýranna fyrir heiminum. Þarna slepptu þau Elsu og héldu sambandi við hana í mörg ár og afkvæmi hennar. Þarna var Joy þessi merki dýraunnandi og listamaður drepin af þjónustu stúlku sem hafði ekki fengið útborgað á réttum tíma. Slæm yfirsjón að sinna ekki sínum.Við fórum á stórkostlega fallegt Serenahótel en öll hótelin sem við vorum á voru hvert öðru glæsilegra. Þarna gistum við í tvær nætur.Ásdís duglega las undir próf úti við sundlaug og við Kristján og Kristín háðum marga hildi við púlborðið. Kristín hafði ótvírætt yfirburði. Við horfðum á Sambúrufólk dansa og kynntumst menningu þeirra ásamt menningu Túrkana og Borafólks. Sómalarnir sem búa þarna líka segjast ekki eiga lengur sína menningu því þeirra menning er nú múslímamenning. Um kvöldið var krókódílunum gefið þar sem krókódíla á stór og mikil lá við sundlaugarbarminn. Þarna fengum við annað stórt áfall. Fóðrunin byrjaði vel þar sem krókódílarnir komu og átu með spekt stóra bita af nautgripum, lygndu aftur augunum og pírðu á okkur með sínum krókódílaglirnum.